Przemknęły myśli kluczem
Jak ptaki w swej wędrówce
Uciekając zimie
Krzykiem nas żegnały
Zadrżałem wyklinając
Brodząc w tłumie spojrzeń
Zbłądziłem w mym szaleństwie
Wśród skał ludzi

Kat już ostrzy topór
Nie czeka
I stos szykuje...

W ofierze się składając
W imię ojca, syna
I klątwy przeznaczenia
Zginę
Dla krwi co winem
A ciepła jeszcze płynie
By poić ptaki cienia
By karmić ziemię
Popiołem...

Tu w mej samotni
Na pustkowiu spojrzeń
Ogień już dogasa
Na zgliszczach mego świat
I tylko cienie ptaków
Gonią w zapomnienie
Bez przebaczenia
Winny...
Bez życia...

01.02.2012