Anioł i Bestia

Jako żem Anioł u ramion uskrzydlon,

co z samych niebios tu wzlecion.

A i radością i spełnieniem karmion,

wśród gwiazd mieszkając aż trylion.

Tu poczciwy Emil człek jako prawy

Pisząc wiele, co w duszy muzykę ma.

Zwracając dar weny pisze bez obawy

o tym, co w sercu swym i duszy mu gra.

Jakże zacny Emil co ino się wzrusza,

napotkawszy mnie na ziemi Anielę,

do pisania wnet z radością się zmusza,

a przyśpiewując mu ptactwo swym trelem.

Dzielny Emil w czas zapale miarkuje,

co by jego słowa były jakże zdatne.

Skrupulatnie wypełnia i nie marnuje.

uznając pokój dwóch dusz jako bratnie.

Uskrzydlon i on Emil zwan przecie,

z głową w pierzastych to chmurach.

Wychodzi naprzeciw zacnej Elżbiecie,

nie czekając na nią w zamku murach.

Bestyją wszak go za wszyscy mają,

jako człek jest nie okrzesan zanadto.

Z wierszy i jego słów przecie go znają,

a z treści jako ich śmiałych ponadto.

Znać Emil to wierszokleta przedni,

Ubogacon on w skarby słowa przeto.

Tak on jako przednim jego krewni,

nie mając nic lepszego został poetą.

17.02.2011 r.

Elizabeth

W dedykacji i odpowiedzi - poecie Emilowi z Sandomierza