Brzoza, co u świtu

Zgrzyta i pojękuje

W chłodzie matki zobojętniałej

Dusi swe korzenie

Ciemny rumieniec,

Przemyka po korze

By tylko zniknąć w kojącym szumie

Wiatru, który ją powalił

Dwa głosy

Co jedną naturę wiodą

Gdy echo się niesie

W dziurach truchła przyszłego

Usycha patrząc mętnie

Na to, co już nadeszło

Leżąc uczuwa - pod własnym ciężarem

Rozkład ciała niegdyś swojego

Zapadła

W noc zupełnie bezwietrzną