BYCIE?

Spiekota myśli doskwiera bólem obszernym.

Siląc się na odruch istnienia,

filtruje powietrze zalane dymem.

Będąc jedynie,

nie chcąc nie być jednocześnie, 

stwarzam pozory przyczyny i skutku, 

które ponoć mają mnie uczynić lepszym, godniejszym, potrzebnym…

Konflikt narasta gdy niebyt równie silną wolą,

co potrzeba bycia,

trzepocze się po spłaszczonej linii zatartej świadomości,

katatonią stóp i dłoni nagradzając.

Jakże nie być skoro dzień następny ciekawskim okiem łypie zza rogu dnia każdego nowego,

tłocząc nadzieje jak silikonowe wężoidy,

wypełnione gazem,

upychające ostatnie tchnienie w leżącego w bieli półtrupa.

Wdech…wydech…wdech…wydech…wdech…wydech…….wydech……ydech…..ech…

_____________________________________________________________________

Jakże nie być skoro się jest?

…nie widzieć…nie słyszeć…nie czuć???

Nie być od początku bycia zmienia stan rzeczy,

pozbawiając przywileju bólu świadomości, 

która czyni nas człowiekiem. 

Bycie iskrą w kalendarzu,

która nigdy płomieniem nie rozbłyśnie,

sensu głębszego nabiera z każdą przemijającą sekundą bycia mojego własnego.

Nie być od początku…

Ma sens.

GRAHAMOZA