Chciałabym dostrzec swoje odbicie
w lazurowej tafli jego oczu.
Wskoczyć w ten błękit
niczym w ocean
i płynąć
przez wieczność całą.
Założyć buty siedmiomilowe
i wyruszyć na wyprawę
po głębinach serca.
Znaleźć taki pstryczek,
co uruchamia wielką maszynerię
zakochania.
Wjechać windą na ostatnie piętro
i przekręcić dźwignię
uczuć.
A gdyby się niechcący
te buty siedmiomilowe
wyczerpały w drodze
to chciałabym,
żeby ta maszyneria ruszyła
bez mojej pomocy.

Poetica.pl
Aby być sobą, aby tworzyć
Napisane przez
Monika R
Oceń utwór
Przeciętne
3.00 na 6 (2 oceny)
Komentarze
, aby skomentować
Brak komentarzy. Zaloguj się, aby rozpocząć dyskusję.