Wilki w blasku księżyca

 

Siedzimy przy ognisku,

Pełnia księżyca na nieboskłonie.

 

Dwa samotne wilki.

Dwaj starzy przyjaciele.

 

Jeden za drugiego w czeluści otchłani,

Wejdzie i da się wchłonąć.

 

Dwóch wojowników,

Obaj przeżyli ból Serca.

Rozumiemy gesty,

Wierni sobie.

 

Ogień się dopala,

A w nim resztki goryczy sumienia.

Pora odpłynąć w wyobraznie,

O świcie pora w drogę.