Ty, co z włosów swych warkocz czynisz dziki,

Jak sploty leśnych lian w porannej rosie,

Ty, co wśród pionków i kostek muzyki

Śmiech swój rozsiewasz w domowym chaosie.

Zasiadasz cicho przy planszy, jak wróżka,

Co świat układa z kart i reguł kruchych,

Twe dłonie, jasne, niczym światła strużka,

Mgłę zasad wnet szybko rozproszysz.

Gdy drżą Twe dredy w tanecznym wirze,

Jak liść na wietrze, co w rytmie się śmieje,

Wnet serce moje, złapane w Twą dusze,

Bijąc w rytmie za Tobą szaleje!

Tyś nie z poematów, nie z marmuru Paryża,

Lecz z ciepła herbaty, dźwięków i spojrzenia,

A jednak — czuję, że dusza twa bliższa

Pieśni mej niż jakakolwiek natchnienia.

Więc śpiewam, błogosławiąc Twą obecność skromną,

Ty, coś miłością, lecz nigdy ozdobną —

Nie w złocie, lecz w śmiechu, w spojrzeniu przez ramię,

Gdy mówisz: "Kocham" wiem, że nie kłamiesz.