Cóż, łatwo jest zrzucać odpowiedzialność na organizacje rządowe i społeczne. Jednak w pierwszej kolejności trzeba spojrzeć na siebie, swoje wybory i decyzje, ponieważ to one niosą szereg konsekwencji i skutków. Nawet bierność i bezczynność je niosą. W trendzie pogoni za sukcesem materialnym ludzie gotowi są na wiele, nie szacując obciążenia np. pożyczek i kredytów. Lekkomyślne hazardy i bezrefleksyjne działania powodują najczęściej utratę już zgromadzonego dorobku. To też brak szacunku dla siebie i rodziny. Bezmyślność i nieświadomość odpowiedzialności za małżeństwo i dzieci, ich przyszłość i dobrostan. Życie jest bezduszne dla takich postaw i stawia człowieka w obliczu klęski, dając stosowny czas do refleksji. Smutne jest to, że dopiero w sytuacji opuszczenia i braku, docenia się stratę. To życiowa lekcja i jeśli ją dobrze odrobić, można stanąć jeszcze na nogi. Niewątpliwie potrzebne jest wsparcie i modlitwa, ale bez woli samego zainteresowanego nic się nie dokona. Inną sprawą są nieleczone choroby psychiczne różnego stopnia. Ci ludzie są w najgorszej sytuacji. Nie są w stanie bowiem ocenić swojego położenia i nie mają świadomości i nadziei, że mogą prosić o pomoc liczne organizacje (w tym fundacje). W rozwoju duchowym wspomina się o tych ludziach jako Eremitach, którzy odcięci od normalnego życia, jakie my znamy, ich dusze w innych wymiarach wyższej wibracji częstotliwości, pracują nad aspektami, dla nas niepojętymi, z uwagi na nie koncentrowaniu się na tu i teraz. Ich życie ma charakter przetrwaniowy, aby dać czas ich duszom na ukończenie ich pracy. Z naszej perspektywy wyglądają żałośnie, a niektórzy z ludzi ich poniewierają i zniesławiają z obrzydzeniem, ale to też ludzie i należy się im szacunek. Ich życie jest trudne, ale nie ma w nich kalkulacji, tak jak w przypadku tych, co osiągnęli sukces materialny. Pytanie - kto jest bardziej godny podziwu? Świetny wiersz do refleksji nad wartością życia. Pozdrawiam miło i życzę dobrego dobrostanu.