Otworzyła oczy i przeciągnęła się. Znowu to samo - pomyślała smutno. Odsłoniła ciężkie zasłony i wyjrzała za okno. Blade promienie księżyca słabo wdzierały się do jej pokoju. Założyła na siebie tą samą co zwykle srebrną suknię i wyszła z domu. Szła pustymi ulicami smętnie szurając nogami. Dlaczego znowu mam robić to samo ? - spytała sama siebie i zagryzła do krwi usta. Poczuła jak po jej policzku płynie jedna łza. Zimna jak ona sama. Tak, cała była zimna. Zaczęła być taka w chwili gdy zamarzło jej serce. Żyła jak zwykle i nikt nie domyślał się, że ona go nie ma. Straciła je na zawsze. Przynajmniej tak jej się wydawało. Doszła do krawędzi swego świata i pomału posuwając stopy zsunęła się w ciemną przepaść. Co będzie dalej ? Co jest tam, na dole ? Spadła ... i była nareszcie wolna. A tam w dole ...
Nagle Anna krzyknęła:
- Widzę, widzę, spada !
- Gdzie ? - spytał Tomek - nie widzę !
- Tam ! Patrz... Pomyśl życzenie, to spadająca gwiazda.