Miłość przyszła do mnie cicho. Tak cicho, że najpierw pomyliłam ją ze zwykłą obecnością. Z przyzwyczajeniem do Twoich wiadomości, do Twojego głosu, do tego, że jesteś gdzieś po drugiej stronie ekranu i mimo setek kilometrów potrafisz być bliżej niż ludzie stojący obok mnie. Nie planowałam pokochać Cię aż tak. Nie planowałam zasypiać z myślą o Tobie i budzić się z lękiem, że znowu będziesz próbował zniknąć sam przed sobą. Bo najbardziej boli mnie nie Twoje milczenie. Nie Twoje gorsze dni. Nie chaos, który nosisz w sobie. Najbardziej boli mnie to, że naprawdę uwierzyłeś, że jesteś kimś trudnym do kochania. Kiedy piszesz mi, że „nie jesteś osobą, której chcę”, Pokazać Ci chłopaka, którego obecność uspokaja mi serce bardziej niż cokolwiek innego. Chłopaka, przez którego zwykłe noce mają sens. Chłopaka, którego oczy noszę w sobie nawet wtedy, gdy ich nie widzę. I nie umiem patrzeć spokojnie na to, jak sięgasz po alkohol, żeby uciszyć własne myśli. Bo wtedy mam wrażenie, jakby świat powoli zabierał mi Ciebie kawałek po kawałku. Jakbyś próbował zgasić w sobie wszystko to, co ja kocham najmocniej. A przecież ja nie pokochałam Cię za bycie idealnym. Pokochałam Cię za to, jaki jesteś naprawdę. Za Twoją delikatność ukrytą pod zmęczeniem. Za sposób, w jaki się martwisz, nawet kiedy sam się rozpadasz. Za to, że mimo wszystko nadal jesteś. I może nie mówię tego tak często, jak powinnam, ale nie wszedłeś w moje życie, żeby je zniszczyć. Ty wszedłeś do niego i stałeś się jego częścią tak naturalnie, jakby moje serce od początku robiło miejsce właśnie dla Ciebie. I boję się tylko jednego- że pewnego dnia sam uwierzysz w swoje demony bardziej niż w to, że ktoś naprawdę może Cię kochać aż tak.