Pogubieni 

Pogorszeni dniem 

Zmęczeni 

Zmartwieni uczuciem 

Chętni na śmierć 

Chętni by żyć 

Podatni na zmiany 

Tacy jesteśmy 

Czym więcej snu 

Tym więcej zawodu 

A zawodu człowieka 

Się człowiek uczy do 

Śmierci 

Myśli o śmierci nas 

Płoszą 

I nic w tym dziwnego 

Ale o seksie, kłamstwie 

I co gorsza miłości 

Pod stół nas niekiedy 

Zanoszą 

Zanoszą się zmiany 

Na lepsze i gorsze 

I weź się lepiej przyzwyczaj 

Bo stękasz mi nad uchem 

Aż się samemu w spokoju 

Nie da narzekać