Cóż ja ci powiedzieć mam że moje życie cierniem znaczone coraz bliżej stoi krawędzi

drganie serca coraz bardziej zwodnicze choć płuca nie szczędzą jeszcze oddechu

rozum waży już toski rozkosze i wspomnienia ulotne swawolne myśli zamieniając

w wyrzuty sumienia choć jeszcze radość się tli i uśmiechów wiele i czasem jasno

błogo się robi na duszy jak po letniej ulewie smutek coraz częściej oplata serce jak muśnięcie

skrzydła anioła w nieutulonym żalu bo mogłabym policzyć rany przez życie zadane i

wykłócać się prowadząc z losem gorzkie rozmowy za co prześladuje i dlaczego cierniste kolce

zamiast róż daje dlaczego innych tak sowicie i szczodrze nagradza strumienie złota

wylewa na głowę i miodem osładza życie a mnie ciągle rzuca kłody pod nogi i

zmarnowane marzenia i

próżne nadzieje to moje prozy życia aniele choć jesteś tak wysoko to błagam

spojrzyj łaskawie że moje serce strapione i moc życia słabnie a na umysł opada mgła

zapomnienia w łzach żalu i rozpaczy zanurzam się i tonę choć moje serce się wypala

otrzyj łzę moją gorzką co z duszy sama wypływa podaj dłoń i dodaj siły w cierpieniu

ukołysz i podaruj chwilę radości niby promyk złoty i pogodnego śpiewania słodkie dźwięki

wyciągnij proszę z bólu przecież wiesz że kocham życie i podziwiam piękno które nas otacza

chcę się bawić żyć chwilą nucąc pieśni radosne więc błagam zdejmij mi ciężar z duszy

zabierz troski z serca co dręczą niech źrenice zabłysną jak tęcza oczy niech się jak

gwiazdy złocą nadzieją

a ty błogosław mnie na drodze usuń ciernie i chroń od chaosu

jeśli jesteś słuchasz i czuwasz nade mną to się ulituj pobłogosławił i nie drecz już nigdy wiecej.

E Lena