Mówią, że kiedyś była dobrą panią,

Lecz los ją związał z demonów gromadą.

Teraz w lesie, w swym kręgu cienia,

Jest stróżem sekretów, strażniczką milczenia.

Jej włosy splątane, srebrzyste jak mgła,

Oczy płonące, jakby w nich ogień grał.

Głos jej to wiatr, co przez lasy dmie,

A uśmiech jej jak zima, co serca mrozi w tle.

W kotle jej wrze zupa z żabich kości,

Kruki na dachu kraczą o jej złośliwości.

Lecz kto odważny i serce ma czyste,

Może przejść przez las i wyjść nieścigany przez straszydło ogniste.

Baba Jaga czai się w cieniu, w mroku,

Lecz ma też słabość, sekret ukryty głęboko.

Miłość i dobroć, choć to jej nieznane,

Mogą zmylić ją i pokonać na stałe.