odeszły już burze

 letnich wiatrów łkania

 a przez polskie drogi

 idzie wrzesień złoty

 i wrzosy do sukien przypina

 i niwie się kłania

 i zrzuca kasztany pod płoty

 spoza głębi lasu

 płyną ciche tony

 a wrzesień złotawy

 dojrzewa jak wino

 i grzybów wśród runa nie skąpi

 i złoci korony

 i zdobi wszechlas jarzębiną

 na niebie wrześniowym

 świt roztacza zorze

 a rzeka już senniej

 toczy się w korycie

 i wiatry (wrześniowo-jesienne)

 przycichły w pokorze

 i szepczą już tylko o świcie

 Gliwice 06.09.2007 r.