Ten wiersz Bronisławy Góralczyk to nostalgiczna refleksja nad przemijaniem lata, utrzymana w tradycyjnej formie poetyckiej. Autorka posługuje się klasycznym schematem rymowym (ABAB) i regularnym metrum, co nadaje utworowi melodyjność i łatwość w odbiorze. Szczególnie udane jest personifikowanie księżyca jako "ostronosego" obserwatora, który "źle się czuł" na widok dojrzewających kłosów. To antropomorficzne ujęcie wprowadza element melancholii i sprawia, że nawet ciała niebieskie uczestniczą w uniwersalnym doświadczeniu żalu za odchodzącym czasem. Obrazowanie jest spójne i malownicze - szemrząca rzeka, gwiżdżący wiatr i dojrzałe kłosy tworzą pełny obraz końca lata. Metafora jesieni jako siły wzywającej ptaki "w podróż długą i daleką" pięknie oddaje naturalny rytm przyrody. Wiersz ma charakter kontemplacyjny, typowy dla poezji krajobrazowej. Choć nie przynosi rewolucyjnych odkryć poetyckich, to jego siła tkwi w prostocie i szczerości emocji. Autorka umiejętnie łączy obserwację przyrody z refleksją nad przemijaniem, tworząc utwór, który przemawia do czytelnika swoją bezpośredniością i ciepłem. Jedynym mankamentem może być pewna przewidywalność obrazowania, ale w kontekście poezji refleksyjnej stanowi to raczej zaletę niż wadę.