Dzień prawie letni i czerwcowy,

a deszcz się z burzą dziwnie zbratał,

bo chmury w szare wziął okowy

i nieba błękit w czerń powplatał.

Smutno się robi tuż za oknem,

choć wiosna pragnie rządzić jeszcze,

a człek jak pies na dworze moknie,

bo z nieba wprost lunęło deszczem.

Burza wiosenna, pierwsza burza

(ktoś zapowiadał, że się zjawi);

jak kwiat jaśminu park odurza,

a ludziom wokół oczy łzawi.

Wiosny ostatnie dni nastały;

wkrótce się lato ma tu zjawić.

Przyjdą i skwary, i upały -

więc parasole czas rozstawić.

I niech wakacje się kołyszą

jak jacht na bliskim mi jeziorze,

a park z jaśminem niech brzmi ciszą

aż po poranne jasne zorze.

Gliwice 17.06.2022 r.