Z moich oczu łzy ciężkie w bólu na grób twój spadają.

Na zimnym marmurze tracą swe życie.

Uderzają jak pięści moje w drzwi szpitalnej sali.

Pamiętne dla mnie były te chwilę.

Gdy twój oddech płytszy był coraz bardziej,

Mój ból rósł.

Co wtedy myślałem?

Nie pamiętam.

Dni z życia wyjęte, gdy w agonii konałeś.

Uciec z koszmaru, w którym byłem, pragnąłem.

Obudzić się i zapomnieć o tym wszystkim.

A teraz nic mi nie pozostaje.

Tylko te łzy uderzające o twój grób.