W przeddzień spóźnionych pretensji

i argumentów

na płaszczyźnie białego płótna

w seansie północnej rozterki,

bez nadbudowy egzaltacji

rozgrywała się proza życia

Umierała w blaskach jutrzenki, spoista

realna, przejrzysta w gestach i mimice

aktorów wydatnym monologu nicości

wycięci jak z kadru niemego kina

w przelotnym tandemie wzniosłości

Świt po śnieniu wydał się jałowy

jak bezowocna myśl poszukująca sensu

nieuzasadnionego pędu ku wieczności

Gniew poranka wracający do łask rzeczywistości

muzom nikczemny, beztroski i ciemny

Wchłania troski z ramienia przyziemny,

gdy duch zawodzi strachem pognębiony

podnietą wszelkiego zwycięstwa

pędzie merkantylnością stracony

w dwójnasób pracą zgromiony.