Ten wiersz Bronisławy Góralczyk to liryczna wypowiedź o tęsknocie za naturą i prostymi radościami życia. Utwór ma charakter nostalgiczny i marzycielski, wyrażając pragnienie ucieczki od codzienności w objęcia przyrody. Struktura wiersza opiera się na powtarzających się motywach i paralelnych konstrukcjach składniowych, co nadaje mu rytmiczność przypominającą ludową piosenkę. Szczególnie wyraziste są powtórzenia fraz "chcę być", "chcę się dziwić" oraz refrenu "niebem się zachwycać", które budują nastrój marzenia i pragnienia. Poetka operuje bogatą paletą obrazów przyrodniczych - świerki, buki, rosa poranna, gwiazdy, obłoki. Metafora "kwiatów fontanna" i porównanie do "żółtej dziewanny" wprowadzają element delikatności i kobiecości. Personifikacja przyrody (rozmowa z drzewami, ucieczka przed wiatrem, zabawa z zającem) tworzy atmosferę dziecięcej beztroski. Język wiersza jest prosty i przystępny, choć miejscami nieco schematyczny. Rymy są regularne, ale czasem wydają się wymuszone ("półtony/zielonych", "polotu/obłoków"). Rytm jest żywy i tańczący, co współgra z radosnym nastrojem utworu. Wiersz ma charakter intymny i osobisty - to rodzaj poetyckiego pamiętnika, co podkreśla data i miejsce powstania. Choć nie wnosi rewolucyjnych rozwiązań formalnych, przekonuje szczerością emocji i autentycznością przeżycia lirycznego. To poezja bliska tradycji ludowej, celebrująca proste, ale uniwersalne wartości: miłość do natury, potrzebę harmonii i radość z istnienia.