Przez pustą ulice cień przemyka.

Zagląda w okna, a czas ucieka.

Deszcz łzami swymi chodnik oczyszcza.

A cień w okna ciągle zagląda.

Zegar wciąż tyka.

Cień zagubiony szuka ochrony.

Zegar bezlitośnie mu przypomina.

Ze strachu wali w drzwi z dębu.

Nikt mu nie otwiera.

Zegar przestał tykać.