Średniowieczni uczeni mnisi

Niegdyś w żartach pytali

Ile na jednej główce od szpilki

Można by diabłów pomieścić,

Dziś po stuleciach rozwoju nauki,

Światowej sławy astrofizycy,

Z każdym rokiem stawiają wciąż setki

Pytań stokroć bardziej zawiłych

I otwarcie stawiają pytanie...

Czy wszechświat jest atomem?

I nieskończonej potęgi Bożej

Jedynie niewielkim ułamkiem?

I czy niezliczone wszechświaty,

Niczym ziarenka piasku na plaży,

W wielowymiarowej hiperprzestrzeni,

Leżą tak jedne obok drugich?...

Niegdyś szklana kula,

W namiocie starego wróża,

Ciekawym świata udzielić miała,

Odpowiedzi na nurtujące ich pytania,

Dziś zaawansowane technologicznie sondy,

Wysyłane na obce planety,

Mają z czasem ludzkość przybliżyć,

Do postawienia stopy na każdej z nich,

A w sekretnych rozległych laboratoriach,

Ukrytych w tajnych baz podziemiach,

Nowoczesne diamentowe wiertła

Łamią się na meteorach nieznanego pochodzenia

By ich maleńkie cząsteczki,

Prężącemu muskuły światu nauki,

Choćby mglistych odpowiedzi udzieliły,

O największe tajemnice nieznanych galaktyk…

Niegdyś skrzący bursztynek,

Zawinięty w jedwabną chusteczkę,

Dla młodej hrabianki największym był skarbem,

Strzegła go jak oka w głowie,

Dziś pod mikroskopami elektronowymi,

Badane wnikliwie meteorytów próbki,

Spędzają sen z powiek zespołom naukowczyń,

Niezliczonością swych tajemnic,

I często w długich rozmowach,

Poruszając wszelkie astronomii zagadnienia,

Nie stronią od dociekliwych pytań

O naturę niepojętego wszechświata.

I czy spośród miliardów gwiazd,

Każda tysiące tajemnic swych skrywa,

Do których choć mglistego wyjaśnienia,

Nie zbliży się ludzkość przez tysiące lat…