Błysnęła rozcięła blaskiem czerń wszechświata w noc ciemną z sobą niesie ogień migotliwym lśnieniem

czarnych jak atrament snów z sobą naniosła lecz cokolwiek by się nam nie śniło przyniosła nam

widok ognisty niezwykłej urody jasny świecący promień nieznany i inny co gwiazdom blask odbiera

ciągnąc nieodmiennie swym niebieskim szlakiem lecąc na przywitanie odległych planet

z pokolenia na pokolenie niosąc z sobą ciekawość i trwogę nikt jeszcze nie odkrył jej celów tajemnych

gdy na krawędzi czasu i przestrzeni wszechświata spadając w dół płonie ognistym warkoczem

lecz nadal człowiek śpi bez strachu i wątpliwości nie martwiąc się że za trzysta lub więc lat

kometa ta może zniszczyć świat który znasz na całe stulecia zamienić w atomów pył zdmuchnąć

jak domek z kart ludzki ślad na wieczny czas rozproszyć w mroku jak iskry na mlecznej drodze.

E Lena