Przemijają szybko stulecia dzień ucieka za dniem odlatują smutki cierpienia rozmywają się

w niepamięci mgle w międzyczasie pozostaję nam tylko zachwyt nad czarami świata

aksamitnym dotykiem wilgotnych od rosy traw łąkami jak dywan usłany całą paletą

kwiatowych barw złocistym olśnieniem kaczeńców gdy promień słoneczny

na nich znienacka spadł błękitem zaklętym w otchłani lazuru i czystością nieskazitelnej

bieli strzępiastych chmur otaczającymi nas tonami muzyki gdy sypie się kaskadą

radosny ptasi gwar i śpiew urokiem krętej ścieżki polnej w dziewanny smak i zapachy

gorzkich ziół strojnej uwodzącej zielenią drobnych drżących listków co serca

biorą w asyr szumem wiatru gibkością brzozy zbrojne lasy pełne woni kalin rozjaśnione

nagłym iskrzeniem olchy srebrno-białej jak blaskiem latarni pośród leśnych cieni.

E Lena