Jak w tyglu namieszał w mojej głowie rozgonił myśli pogubił słowa zaciemnił umysł poplątał mowę

zdmuchnął jak domek z kart ściany z granitu postawią na drodze pokazał ile wart jest świat

kruchego życia wyznaczył granicę wskazał co ważne i bardzo drogę anioły postawił na moich drogach

ścieżki poplątał i wskazał nowe pokory nauczył bólu cierpienia dodał plany ambicje zagłuszył

otworzył na oścież drzwi duszy nerwy jak struny mocno poszarpał szept śmierci jej dotyk martwy

cień czarny mroku i nie byt z prochu lecz światło nadziei zapalił w mroku całemu życiu dodał uroku

sensu nauczył szukać w miłości pokazał jak wybaczać podłości by nie żałować straconej godziny

jak witać z uśmiechem radości słońca blask złoty i dzień z ranka a w sen wtulić się jak w kochanka.

E Lena