Jeden dzień jak jedna niknąca maleńka kropelka w kałuży jak chwila ulotna odpływa i

znika w oparach białej mgły okruch niewielki a jednak duży dany nam czas tu na ziemi

w klatce przekonań zamknięci czernią kosmosu zniewoleni odizolowani i samotni

przeklęci i skazani na wieczne pragnienie światła

w apatii pogrążeni przemy

do przybytku pana

chcąc być zbawieni i oczyszczeni z grzechu pierworodnego wierząc że po trudach życia

zobaczymy złoty blask niebios w naszych sercach wiara ta staje się krzykiem szczęścia i

echem poświęcenia duszy wspomnieniem daru migotliwym miłości ukrytej głęboko w sercu

lśniącym nadzieją lepszego bytu w zawieszeniu gdzieś pomiędzy niebem a ziemią.

E Lena