Piękne w wierszu pobożne życzenia. Mówią, że Boga można odnaleźć w drugim człowieku. Wydaje się metaforyczne, ale gdy się nad tym głębiej zastanowić, to coś w tym jest. Doświadczamy w życiu różnych znajomości i każda z nich coś wnosi do naszej świadomości. Uczy i przekazuje prawdy o nas. Inni ludzie są bowiem naszym lustrem i to czego nie akceptujemy w nich, nas to samych dotyczy. Bóg tym samym daje nam obraz siebie poprzez Miłość. Tam gdzie jest ona, tam jest sam Bóg i odwrotnie. Tam, gdzie brak Miłości, tam nie ma Boga. Łatwo wyciągnąć zatem wnioski, jaką drogą mamy podążać. To takie proste w teorii, a jakie bywa trudne w codziennym życiu, gdzie wybory i decyzję mają swoje konsekwencje i skutki. Nawet obojętność czy statyka je ma, więc nie ma przed tym ucieczki. Bóg chce nam się objawiać w nich nieustannie, póki w nas jest życie. Przepraszam za moją obszerną dygresję, ale ten wiersz pobudził we mnie powyższe refleksje, co sprawia, że wiersz jest dobry. Pozdrawiam