Mamo, dziś wszystkie kwiaty pachną ciszą,

jakby świat wiedział, że już Cię nie ma.

Twoje zdjęcie patrzy spokojnie,

tylko ja nie umiem spokojnie patrzeć.

Bo jak pogodzić serce

z miejscem po Tobie przy stole?

Najgorsze są zwykłe chwile,

gdy chcę zadzwonić,

powiedzieć, że coś mi się udało albo że znowu sobie nie radzę.

I wtedy wraca prawda,

ciężka jak kamień wrzucony na pierś,

Twój numer już nigdy nie odpowie.

Mamo, świat po Twoim odejściu

stał się dziwnie pusty i za głośny jednocześnie.