Gdy umrę
oddam aureolę
napiszę wiersz
zapakuje go
razem z aniołem
i zakurzonymi skrzydłami
w serce
I wyślę
Sens życia
zbudowany z wad
gdzie zachodzi Słońce
dzisiaj zero
przyjmie wartość plus
na ideał
nie ma słów
Nikt nie nauczył się
z zalet pustki szyć
Późno już
Miłość haftuję
Przeznaczenia nić
Zmyślonym firamentem
wyryję w sercu Twoim
pamięć,
o moim "być"...