Noszę miłość jak bilet w kieszeni –

ważny, lecz nieskasowany.

Chcę wejść, usiąść przy kimś,

a stoję w przejściu, pół kroku od życia.

W myślach – zachwyt i alarm.

Twe spojrzenie –

jak klucz w zamku,

chce przekręcić mi duszę.

A ja wciąż słyszę:

czekaj na wersję „bardziej”,

jakby serce miało regulamin zwrotów.

Śmieszne to, bo tęsknię jak bohater romansu,

a uciekam jak księgowy od ryzyka:

liczę procenty, ważę wady,

robię bilans ciepła w człowieku.

Nocą gra w piersi małe kino:

ja i Ty… i drzwi, których nie domykam…

i budzi mnie serce drżące

wciąż w trybie podglądu.

Patrzysz tak, jakbyś już wiedziała,

że moje „zobaczymy”

to czułe kłamstwo,

talizman przeciwko bliskości.

Ale dajesz mi jeszcze szansę

w tej grze na czas.

A ja milczę – jakby od tego zależało

czy zdążę w ostatniej sekundzie

wybrać człowieka

zamiast próżnego marzenia…