W mroku zmierzchu tam leżała,

Nie wiedziała, nie przeczuwała,

Śmierć nadeszła nieoczekiwana.

Jak cień tańczący w mroku nocy,

Dotyk zimny, nie zamknięte oczy,

Odeszła bez pożegnania.

Lecz pośród łez, co swobodnie płyną,

Jej duch unosi się, wiecznie jaśnieje.

Bo w wspomnieniach na zawsze trwa,

Kochana dusza, którą tak bardzo kochaliśmy.

W ogrodach wieczności i łaski,

Znajduje pokój, miejsce święte.

Choć teraz rozłączeni, ona żyje nadal,

W sercach i umysłach, jej obecność trwa.