Obraz tła Poetica

Wiersze i opowiadania — portal literacki

Czytaj i publikuj wiersze, opowiadania, artykuły i felietony

Wiersze

Karby na wiośle

daniil-lazko

Daniil Lazko(Łaźko)
Daniil Lazko(Łaźko)
16 listopada 2026·30 min czytania·2 Odwiedziny

Karby na wiośle

Gawęda starego organisty z Ługów nad Niemnem

Daniił Łaźko

Tuapse, 16 listopada 2026


Karby na wiośle

Gawęda starego organisty z Ługów nad Niemnem


Deszcz siecze od południa. Dołóżcie do pieca,

a wy, kumie, od progu siądźcie bliżej dzbanka.

Karczmarz skąpi nam łoju — ledwie mży ta świeca —

ale ja swoje Ługi znam i bez kaganka.


Znam i cmentarz. Od furty trzeci rząd, pod płotem,

stoi krzyż, po ramiona schowany w pokrzywy.

Co wiosnę go prostuję, klin podbijam młotem,

a on ku rzece znowu chyli się, jak żywy.


Leży pod nim Karpowicz, Szymon, ten od łodzi.

Ni on szlachcic, ni żołnierz — przewoźnik, i tyle.

Do kronik się nie dostał. Mało to kto chodzi

po świecie bez zapisu? Posłuchajcie chwilę.


Łódź miał czarną od smoły, płaską, z ciężkim wiosłem.

Woził chłopów na jarmark, kramarzy z towarem.

Po ojcu wziął tę przystań razem z tym rzemiosłem

i z jedną twardą radą: nic nie wozić darem.


Targował się o szeląg, jakby szło o skarby.

Od gęsi brał osobno, od worka osobno,

a kto nie miał czym płacić — rżnął mu w wiośle karby.

Narosło ich do zimy sto i dwa, podobno.


Mruk był. Słowa nie rzucił nigdy bez przyczyny,

chyba że mu wypadło sarkać na pogodę.

Z młynarzem się pogniewał o kawałek liny

i siedem lat nie było komu iść na zgodę.


Za to Niemen znał lepiej niż ksiądz swe kazanie:

gdzie mielizna, gdzie korzeń, gdzie bród w czasie suszy,

i po szumie zgadywał, kiedy lodem stanie,

a kiedy — choć pod śniegiem — pęknie i się ruszy.


Aż przyszedł rok dwunasty. Latem szły na Wilno

pułki — złoto na czapkach, błyszczące strzemienie.

Saperzy most na kozłach zbili, bo im pilno,

a Szymon bez zarobku klął w żywe kamienie.


Gniewał się na cesarza jak wprzód na młynarza,

tylko krócej. Bo w grudniu wlekli się od wschodu —

nie wojsko już: gromada, jak bez gospodarza,

w derkach, w babskich chuścinach, posiniali z chłodu.


Krowy poszły w olszynę, ziarno w dół pod progiem,

bo głodnych szło bez liku, a głód to pan wielki.

Kto mógł, ten ich nakarmił i odprawił z Bogiem,

a oni na ogniska darli z mostu belki.


I którejś nocy rzeka huknęła jak działo:

odwilż czy zator — nie wiem; lód pękł koło młyna,

kra zeszła, most zabrała — pięć kozłów zostało,

a za wodą — Zarzecze, niejedna rodzina.


Chaty im rozebrano na ogniska. Stali

na brzegu: dzieci, baby, tobołki i kozy,

i stara Maciejowa. A po czarnej fali

szła kra i woda brała już nadbrzeżne łozy.


Szymon popatrzył z brzegu. Mruknął tylko: «Bieda»,

wyrąbał łódź siekierą, bo stała już w lodzie,

krzyknął przez wodę: «Kozy zostają! Łódź nie da

rady wszystkim!» — i odbił. «Płaca — po zachodzie».


Pierwszym razem wziął dzieci. Drugim — Maciejową,

a ta się żegna, kiwa, łódź mu się kolebie.

«Siedźcie cicho — powiada — bo pójdziecie głową

do raków, moja matko, zamiast stanąć w niebie».


Ile razy obrócił? Dziad mówił, że siedem,

a Rymszowie, że dziewięć. Daję obu wiarę.

Dość, że z tamtego brzegu nie przepadł ni jeden,

choć kra mu już wybiła w burcie niezłą szparę.


Pan Dowgird, herbu Łabędź, w bekieszy po dziadku,

stał na brzegu i laską pokazywał drogę:

«W lewo, Szymon! Na prawo!» — i tak do ostatku;

do śmierci potem mówił, że on wiódł załogę.


Na koniec wiózł młynarza — i żaden ni słowa.

Dopiero gdy dobili, ten sapnął: «Szymonie…» —

i urwał, i znów zaczął, jakby mu ta mowa

przez siedem lat zrdzewiała: «Tam, po tamtej stronie,


w młynie, na workach, leży dobosz. Dziecko jeszcze.

Czyj — nie poznasz: z munduru wiszą same szmaty.

Postrzelony, w gorączce, i trzęsą nim dreszcze.

Sam go nie udźwignąłem — gdzież mnie, z mymi laty».


Ludzie w krzyk: «Nie jedź, Szymon! Noc idzie, łódź pęka,

kra wali coraz gęściej, a to nie nasz przecie!»

On szparę zatkał czapką. Zgrabiała mu ręka,

więc chuchnął. «A od bębna — osobno, jak w lecie».


Odbił. Jeszcze przez chwilę widzieli go z brzegu,

potem zmierzch go zasłonił. Skrzypi dulka — cicho —

lód zazgrzyta po burcie — i w tym mokrym śniegu

znowu skrzypi. Ktoś szepnął: «Żyje jeszcze, licho».


Co tam było przy młynie — to już leży w grobie.

Szymon mruczał niechętnie: «Lekki. Skóra, kości».

Dobosz bębna nie puścił, trzymał go przy sobie.

Ksiądz kazał bić we dzwony, by trafił w ciemności.


Dwa sążnie już od brzegu kra naszła go bokiem:

łódź trzasnęła jak orzech, wiosło wzięła woda,

nogę przygniotła burta. Młynarz ciężkim krokiem

wlazł w nią po same pachy — z liną. Ot, i zgoda.


Dobosz zimę przeleżał u nas, na plebanii.

Wiosną poszedł o kiju. Nie znamy imienia;

jedni mówili: Sas był, drudzy: że z Hiszpanii.

Po naszemu rzekł «chleba» — reszta bez znaczenia.


Chłopak dał Szymonowi pałki. Ten na słoje

popatrzył: buk, bez sęka. Szkoda, żeby gniły.

Wystrugał z jednej dulkę — «Od bębna, co moje» —

a drugą schował: «Zapas» — do samej mogiły.


Noga zrosła się krzywo. Kulał aż do śmierci,

lecz więcej niźli nogi żal mu było wiosła:

tyle karbów — po groszu, po pół, po trzy ćwierci —

i wszystkie długi Ługów kra do Prus poniosła.


Wyciosał sobie drugie. Karby rżnął z pamięci —

i dziwnie: u każdego o jeden przybyło.

Ludzie widzieli. Każdy tylko wąsem kręci —

i nikt się z nim nie spierał. Płacili, aż miło.


Krzyża mu nikt nie przypiął. Nikt z urzędu, z miasta

nie zajrzał. On sam woził jak przedtem — od głowy,

od gęsi i od worka osobno, i basta.

Zagadnięty o tamto, ucinał rozmowy:


«Mokro było. I wiosła szkoda, bo z jesionu».

I szedł smołować burty — wiosna już za pasem.

Wieś pamiętała lepiej. Dziad mój aż do zgonu —

a sam był w pierwszej łodzi — gadał o tym czasem.


Zmarł w poście. Ksiądz zapisał, jak się zwykle pisze:

imię, lata, «przewoźnik». A drobniej, na boku:

«Ten, który — jak od wielu tu w parafii słyszę —

ludzi przez krę przewoził w tym dwunastym roku».


Dziś tam nikt już nie wozi. Po przystani — pale.

Krzyż kuleje jak Szymon, na tę samą nogę,

i choć świat tamtej zimy nie pamięta wcale,

wiosną znów go podeprę, póki jeszcze mogę.


Spytajcie jutro babę, gdzie niesie bieliznę,

choć zna z tej opowieści najwyżej połowę,

chłopaka, gdzie z więcierzem chodzi na mieliznę —

powiedzą wam oboje: «A na Szymonowe».


Daniił Łaźko · Tuapse, 16 listopada 2026

Analiza literacka

Rama gawędy i głos narratora

Opowieść toczy się w deszczowy wieczór, w karczmie, przy deszczu siekącym od południa. Narratorem jest stary organista z Ługów, który zaprasza słuchacza bliżej dzbanka, narzeka na skąpego karczmarza i przy jednej świecy prowadzi go myślą na cmentarz: od furty trzeci rząd, pod płotem. Ta topograficzna dokładność jest podstawą wiarygodności całej gawędy — mówi człowiek, który zna wieś z własnych nóg, a nie z książek.

Narrator wyraźnie oddziela to, co wie, od tego, co zasłyszał. Powołuje się na dziada, który jako dziecko płynął pierwszym kursem, na Rymszów, którzy liczą kursy inaczej, i na zapis w księdze parafialnej. Otwarcie przyznaje się do niepewności: „odwilż czy zator — nie wiem”, „Dziad mówił, że siedem, / a Rymszowie, że dziewięć. Daję obu wiarę”. Ta jawna niepewność nie osłabia podania, lecz je uwierzytelnia: tak właśnie wygląda pamięć wspólnoty, przekazywana z ust do ust.

Szymon Karpowicz — bohater bez pomnika

Szymon jest skąpy, mrukliwy i pamiętliwy. Targuje się o szeląg, liczy osobno od gęsi i od worka, długi nacina na wiośle, z młynarzem nie rozmawia siedem lat z powodu kawałka liny. Zarazem zna Niemen lepiej niż ksiądz swoje kazanie, słyszy, kiedy rzeka stanie i kiedy się ruszy, i w chwili próby zachowuje zimną krew.

Najważniejsze jest to, że jego przywary nie znikają w chwili bohaterstwa — przeciwnie, to one je wypowiadają. Szymon nie wygłasza przemowy. Zatyka szparę czapką, chucha w zgrabiałe ręce i mówi: „A od bębna — osobno, jak w lecie”. Decyzja o powrocie po obcego dobosza zostaje przekazana gestem i targiem, a nie deklaracją. Po wszystkim bohater wraca do dawnego życia: woził jak przedtem, od głowy, od gęsi i od worka, a zapytany o tamtą zimę odpowiadał tylko, że było mokro i że szkoda wiosła, bo było z jesionu.

Kompozycja i narastanie napięcia

Utwór liczy trzydzieści jeden czterowierszowych strof. Ekspozycja (strofy 1–7) przedstawia miejsce, narratora i bohatera; strofy 8–10 wprowadzają wojnę roku 1812, widzianą latem i w grudniu; strofy 11–12 przynoszą katastrofę — rzeka zabiera most, a na drugim brzegu zostają ludzie z Zarzecza. Strofy 13–16 to kolejne kursy przez krę, z ich humorem i grozą; strofy 17–19 stanowią punkt zwrotny — wiadomość o rannym doboszu przy młynie; strofy 20–22 są kulminacją. Strofy 23–28 opowiadają o następstwach, a 29–31 wracają do zapisu w księdze i do teraźniejszości narratora.

Napięcie kulminacji budowane jest przede wszystkim przez dźwięk. Szymon znika w zmroku; słuchacz na brzegu — i czytelnik — słyszy tylko skrzyp dulki, zgrzyt lodu o burtę, ciszę i znów skrzyp. Powrót w ciemności prowadzi dzwon, w który ksiądz każe bić. Ballada nie potrzebuje tu zjaw ani cudów: grozę tworzy zimna, prawdziwa rzeka i niepewność słuchających.

System motywów

Centralnym motywem są karby na wiośle. Najpierw są śmieszną buchalterią skąpca, potem przepadają razem z wiosłem — kra niesie wszystkie długi Ługów do Prus. Szymon odtwarza je z pamięci i „dziwnie: u każdego o jeden przybyło”, a ludzie płacą bez sporu: wdzięczność wsi wyraża się po chłopsku, bez słów. W finale pamięć przechodzi z drewna w język — w nazwę miejsca, którą wypowiadają ludzie nieznający już całej historii.

Motywy są ze sobą splecione. Lina, o którą Szymon pokłócił się z młynarzem, wraca w kulminacji: młynarz wchodzi w lodowatą wodę z liną — „Ot, i zgoda”. Pałki dobosza stają się zapłatą „od bębna”: z jednej Szymon strugał dulkę, drugą schował „na zapas” do samej mogiły. Krzyża za zasługi nikt mu nie przypiął, ale krzyż na jego grobie kuleje na tę samą nogę co on, a narrator co wiosnę go podpiera. Zapis w księdze parafialnej — imię, lata, „przewoźnik” i drobny dopisek na marginesie — pokazuje, jak cienka bywa nić oficjalnej pamięci.

Humor i obserwacja obyczajowa

Humor utworu jest łagodny i sytuacyjny. Pan Dowgird, herbu Łabędź, w bekieszy po dziadku, dyryguje z brzegu laską i do śmierci opowiada, że to on wiódł załogę. Stara Maciejowa żegna się i kiwa tak, że łódź się kolebie, a Szymon ostrzega ją, że zamiast stanąć w niebie pójdzie głową do raków. Narrator uśmiecha się do ludzkich słabości — próżności szlachcica, uporu sąsiadów, skąpstwa bohatera — ale nikogo nie poniża i nie żartuje z cierpienia, głodu ani śmierci.

Wielka historia w małej wsi

Kampania 1812 roku pojawia się wyłącznie przez swoje skutki dla mieszkańców. Latem przez okolicę idą na Wilno pułki w złocie, a saperzy budują most na kozłach, odbierając Szymonowi zarobek. W grudniu od wschodu wlecze się już nie wojsko, lecz gromada w derkach i babskich chuścinach; krowy chowa się w olszynie, ziarno w dole pod progiem, a głodni rozbierają most na ogniska. Nie pada ani jedno nazwisko dowódcy i ani jedna nazwa bitwy.

Dobosz pozostaje bez imienia i bez strony. Jedni mówią, że był Sasem, drudzy, że pochodził z Hiszpanii; „po naszemu” umiał tylko słowo „chleba”, a „reszta bez znaczenia”. To dwuznaczne zdanie — reszta jego słów była dla wsi niezrozumiała, a zarazem nie miało znaczenia, po której stronie walczył — jest moralnym ośrodkiem utworu, wypowiedzianym bez kaznodziejstwa.

Wersyfikacja

Utwór napisany jest trzynastozgłoskowcem ze średniówką po siódmej sylabie (7+6), z paroksytonicznym zakończeniem obu półwierszy, w strofach czterowersowych o rymach krzyżowych ABAB. Wszystkie klauzule są żeńskie. Rymy są przeważnie dokładne; część ma charakter gramatyczny, a część łączy wyrazy należące do różnych części mowy. Przerzutnie użyte są oszczędnie i funkcjonalnie — na przykład w okrzyku „Łódź nie da / rady wszystkim!”, gdzie rozcięcie frazy oddaje zdyszaną mowę na brzegu, lub w opowieści młynarza, której pierwsze słowa przechodzą przez granicę strofy.

O stylu Syrokomli

Władysław Syrokomla (właśc. Ludwik Kondratowicz, 1823–1862) był poetą historycznej Litwy i ziem dzisiejszej Białorusi, zwanym lirnikiem wioskowym. Jego twórczość wyrasta z gawędy i obrazka obyczajowego: mówi w niej narrator dobrze znający okolicę, szlachecką zaściankowość i chłopską biedę, zwyczaje parafii i karczmy. Charakterystyczne są dla niego swojskość, serdeczność wobec zwykłego człowieka, łagodny humor, melancholia przemijania i moralność wynikająca z losu bohatera, a nie z komentarza autora.

„Karby na wiośle” nie naśladują żadnego konkretnego utworu Syrokomli i nie przetwarzają jego znanych sformułowań. Nawiązują do ogólnych cech jego poetyki: do gawędziarskiego tonu, dygresji, sąsiedzkich sporów, przywiązania do rodzinnej ziemi i współczucia dla ludzi, o których nie piszą kroniki. Wpływ ballady Mickiewiczowskiej został świadomie odsunięty: nie ma tu fantastyki, zjaw, fatalizmu ani metafizycznej kary. Balladowość wynika z narastającego napięcia, z konkretnego miejsca i czasu oraz z rytmu podania przekazywanego przez pokolenia.

Język utworu ma lekki posmak XIX wieku — pojedyncze archaizmy i regionalizmy (szeląg, dulka, więcierz, bekiesza, „gdzież mnie, z mymi laty”) — ale unika sztucznej rekonstrukcji dawnej polszczyzny. Krajobraz nie jest dekoracją ani alegorią losu: Niemen jest prawdziwą rzeką, zimną, zmienną i niebezpieczną, z mieliznami, korzeniami i krą.

Sens i wyjątkowość utworu

Główna myśl jest prosta: nie każdy bohater trafia do historii zapisanej w książkach; niektórych przechowuje pamięć ludzi, którym pomogli. Utwór nie przeciwstawia jednak pamięci lokalnej historii powszechnej. Pokazuje ją jako ludzki wymiar wielkich zdarzeń — to, co z roku 1812 zostało w jednej wsi nad Niemnem.

Wyjątkowość gawędy polega na tym, że pamięć zmienia w niej kolejno nośniki. Najpierw są to karby na wiośle — prywatna księga dłużna przewoźnika. Potem drobny dopisek księdza na marginesie księgi parafialnej. Potem opowieść dziada i Rymszów, przekazywana przy piecu. Na końcu — samo słowo: baba z bielizną i chłopak z więcierzem, którzy znają z tej historii najwyżej połowę albo nic, mówią, że idą „na Szymonowe”. Imię przetrwało dłużej niż opowieść o nim.

Drugim źródłem siły utworu jest to, że Szymon do końca pozostaje człowiekiem, a nie pomnikiem. Bohaterstwo nie oczyszcza go z przywar i nie zamienia w świętego; jego czyn jest wart więcej właśnie dlatego, że dokonał go skąpy, uparty mruk, który potem nadal targował się o kilka groszy i narzekał na pogodę. Wieś pamięta go lepiej, niż on sam pamiętał swój czyn.

Zamknięcie jest ciche: krzyż kulejący na tę samą nogę co Szymon, narrator, który obiecuje: „wiosną znów go podeprę, póki jeszcze mogę”, i nazwa miejsca w ustach ludzi, którzy już nie znają całej historii. W tym obrazie mieści się melancholia przemijania pokoleń, ale nie rozpacz — dopóki ktoś prostuje krzyż i wymawia nazwę, pamięć trwa.

Postać Szymona Karpowicza, wieś Ługi i opisane wydarzenia są fikcyjne; prawdziwe jest tło historyczne odwrotu wojsk napoleońskich zimą 1812 roku.


Карбы на вясле

Зарубки на весле

Белорусский и русский авторские переводы гавэнды «Karby na wiośle»


Даниил Лазько

Туапсе, 16 ноября 2026 г.

Карбы на вясле

Гавэнда старога арганіста з Лугоў над Нёманам

Пераклад з польскай мовы


Дождж ад паўдня сячэ ўжо. Дроў падкіньце ў печку,

а вы, куме, сядайце: казка — на гадзіны.

Карчмар лою шкадуе: глянь на гэту свечку, —

ды Лугі свае знаю нават без лучыны.


Знаю й могілкі. З брамкі — трэці рад пад тынам,

крыж — крапіва хавае яго аж па грудзі.

Вясной яго раўняю, падбіваю клінам,

а ён да рэчкі зноўку хіліцца, як людзі.


Пад ім ляжыць Карповіч, Сымон, перавозчык.

Ні шляхціц, ні жаўнер ён — меў човен, хацінку.

У кронікі не трапіў. Не адзін нябожчык

сышоў так, без запісу. Слухайце хвілінку.


Лодку меў смаляную, вясло ў ёй цяжкое.

Сялян вазіў на кірмаш, крамнікаў з таварам.

Ад бацькі меў ён прыстань і рамяство тое,

ды цвёрдую навуку: не вазі ты дарам.


Таргаваўся за шэлег, нібы йшло пра скарбы.

Ад гусі браў асобна, ад мяшка асобна,

хто не плаціў — на вясле таму рэзаў карбы.

Да зімы іх набегла сто і два, падобна.


Маўчун. Не кінуў слова зроду без прычыны,

хіба што выпадала бурчаць на пагоду.

З млынаром пасварыўся за кавалак ліны,

і сем гадоў ніводзін не пайшоў на згоду.


Затое Нёман ведаў лепш, чым ксёндз казанне:

дзе водмель, дзе карэнне, дзе брод, як падсушыць,

і па шуме адгадваў, калі лёдам стане,

а калі — хоць пад снегам — трэсне ды і рушыць.


У дванаццатым годзе йшлі на Вільню летам

палкі — золата шапак, ясныя страмёны.

Сапёры мост на козлах збілі з тым імпэтам,

а Сымон без заробку сыпаў ім праклёны.


Злаваў, як на млынара, і на Банапарта,

ды карацей. Бо ў снежні плёўся люд з усходу —

не войска ўжо: грамада, ані строй, ні варта,

у хустках бабскіх, коўдрах, сінія, як з лёду.


Каровы — у алешнік, збожжа — пад парогам,

бо галодных — без ліку, а хлеба ўжо трошкі.

Хто мог, той накарміў іх і адправіў з Богам,

а яны, каб сагрэцца, рвалі з моста дошкі.


І неяк ноччу рэчка, як гармата, гахне:

ці затор, ці адліга — лёд трэснуў ля млына,

крыга сышла — пяць козлаў, мостам і не пахне,

а за вадой — Зарэчча, не адна радзіна.


Хаты ім разабралі на агонь. Стаялі

ля вады: дзеці, бабы, і клункі, і козы,

Мацеіха старая. А па чорнай хвалі

крыга йшла, і вада ўжо забірала лозы.


Сымон з берага глянуў. «Бяда», — буркнуў толькі,

высек лодку сякерай, бо стаяла ў лёдзе,

крыкнуў праз ваду: «Козы застануцца! Столькі

не ўвязу!» — й адпіхнуўся. «Плата — па заходзе».


Дзяцей узяў спачатку. Потым — са старою,

а тая — крыж за крыжам. Лодка скача. «Трэба

сядзець ціха, — ён кажа, — бо ўніз галавою

да ракаў, мая маці, пойдзеце, не ў неба».


Колькі разоў ён плаваў у той дзень халодны?

Дзед — сем, а Рымшы — дзевяць. Усім даю веры.

Досыць, што з таго боку не прапаў ніводны,

хоць у борце ад крыгі — шпара, як з сякеры.


Пан Доўгірд, герба Лебедзь, бекеша са спадку,

стаяў ля вады, кіем паказваў дарогу:

«Лявей, Сымон! Направа!» — і так да астатку;

да смерці потым баяў, што ён вёў падмогу.


Апошнім вёз млынара — абодва ні слова.

Аж на беразе толькі той сапнуў: «Сымоне…» —

і змоўк, і зноў пачаў ён, быццам тая мова

за сем год заржавела: «Там, на тым адхоне,


у млыне ляжыць добаш, на мяхах. Дзяціна.

А чый ён — не пазнаеш: строй вісіць шматкамі.

Падбіты ды ў гарачцы, дрыжыць, як асіна.

Сам яго не падняў я — куды мне з гадамі».


Тут крык: «Не едзь, Сымоне! Ноч, лодка ледзь цэла,

крыга ўсё гусцей валіць, хто ён нам пры гэтым?!»

Ён шпару заткнуў шапкай. Рука задубела,

дык хукнуў. «А ад бубна — асобна, як летам».


Адпіхнуўся. Хвіліну бачылі шчэ: лезе

між крыг. Змрок закрыў. Рыпне ўключына — і ціха,

лёд скрыгане па борце — і ў тым мокрым снезе

зноў рыпне. Нехта шэпча: «Жыве яшчэ, ліха».


Што там было пры млыне — тое пад крыжамі.

Сымон цадзіў праз зубы: «Лёгкі. Адны вочы».

Добаш бубна не кінуў: абхапіў рукамі.

Ксёндз загадаў: «Званіце!» — каб трапіў уночы.


Два сажні да зямлі ўжо — крыга найшла бокам:

лодка трэсь, як той арэх, вясло ўзяла рэчка,

нагу прыцяло бортам. Млынар цяжкім крокам

улез па пахі — з лінай. Вось і ўся іх спрэчка.


Добаш у ксяндза зіму ляжаў з бубнам, з ранцам.

Вясной з кійком падаўся. Не знаем наймення;

адны казалі — сас быў, другія — гішпанцам.

Па-нашаму знаў «хлеба» — рэшта без значэння.


Палкі даў ён Сымону. Той зірнуў сярдзіта:

бук, ні сучка. Згніюць жа — шкада той драўніны.

Уключыну з аднае — «Ад бубна мне мыта» —

а другую — «на запас» — аж да дамавіны.


Нага зраслася крыва. Кульгаў аж да смерці,

а больш, чым нагі, вясла шкада год за годам:

столькі карбаў — па грошу, па паў, па тры чвэрці —

ды й усе даўгі Лугоў пайшлі ў Прусы з лёдам.


Выцесаў ён другое. Зноў за карбы ўзяўся —

і кожнаму, бач, памяць адзін далажыла.

Людзі бачылі. Кожны толькі ў вус смяяўся —

і ніхто не пярэчыў. Плацілі — аж міла.


Крыжа не прычапілі. Ніхто там з павета

не зазірнуў. Вазіў ён, як раней бывала,

з галавы, з гусі, з мяшка — асобна манета.

А спытаюць пра тое — гаварыў ён мала:


«Мокра было. Ды вясла шкада мне, бо з клёну».

І пайшоў смаліць лодку — вясна не чакае.

Лепш памятала вёска. Дзед мой аж да скону —

сам быў у першай лодцы — не-не ды й згадае.


Памёр у пост. Ксёндз пісаў, як заўжды бывае:

імя, век, «перавозчык». А дробненька — збоку:

«Той, які — як мне кажа тут кожны, хто знае —

вазіў людзей праз крыгу ў дванаццатым року».


Сёння ніхто не возіць. Ад прыстані — палі.

На ту ж нагу, што й Сымон, крыж яго кульгае.

Хоць тую зіму ў свеце ўжо пазабывалі,

вясной падапру зноўку, пакуль сіл хапае.


Спытайце бабу з цэбрам, куды ёй дарога,

хоць не помніць з той зімы ні дзён, ні імёнаў,

і з вянцерам хлапчука, зусім шчэ малога, —

і скажуць вам абое: «А на плёс Сымонаў».


Даниил Лазько

Karby na viasle

Havenda staroha arhanista z Łuhoŭ nad Niomanam

Pierakład z polskaj movy · łacinka


Doždž ad paŭdnia siače ŭžo. Droŭ padkińcie ŭ piečku,

a vy, kumie, siadajcie: kazka — na hadziny.

Karčmar łoju škaduje: hlań na hetu sviečku, —

dy Łuhi svaje znaju navat biez łučyny.


Znaju j mohiłki. Z bramki — treci rad pad tynam,

kryž — krapiva chavaje jaho až pa hrudzi.

Viasnoj jaho raŭniaju, padbivaju klinam,

a jon da rečki znoŭku chilicca, jak ludzi.


Pad im lažyć Karpovič, Symon, pieravozčyk.

Ni šlachcic, ni žaŭnier jon — mieŭ čovien, chacinku.

U kroniki nie trapiŭ. Nie adzin niabožčyk

syšoŭ tak, biez zapisu. Słuchajcie chvilinku.


Łodku mieŭ smalanuju, viasło ŭ joj ciažkoje.

Sialan vaziŭ na kirmaš, kramnikaŭ z tavaram.

Ad baćki mieŭ jon prystań i ramiastvo toje,

dy cviorduju navuku: nie vazi ty daram.


Tarhavaŭsia za šeleh, niby jšło pra skarby.

Ad husi braŭ asobna, ad miaška asobna,

chto nie płaciŭ — na viasle tamu rezaŭ karby.

Da zimy ich nabiehła sto i dva, padobna.


Maŭčun. Nie kinuŭ słova zrodu biez pryčyny,

chiba što vypadała burčać na pahodu.

Z młynarom pasvaryŭsia za kavałak liny,

i siem hadoŭ nivodzin nie pajšoŭ na zhodu.


Zatoje Nioman viedaŭ lepš, čym ksiondz kazannie:

dzie vodmiel, dzie karennie, dzie brod, jak padsušyć,

i pa šumie adhadvaŭ, kali lodam stanie,

a kali — choć pad snieham — tresnie dy i rušyć.


U dvanaccatym hodzie jšli na Vilniu letam

pałki — zołata šapak, jasnyja stramiony.

Sapiory most na kozłach zbili z tym impetam,

a Symon biez zarobku sypaŭ im praklony.


Złavaŭ, jak na młynara, i na Banaparta,

dy karaciej. Bo ŭ sniežni ploŭsia lud z uschodu —

nie vojska ŭžo: hramada, ani stroj, ni varta,

u chustkach babskich, koŭdrach, sinija, jak z lodu.


Karovy — u alešnik, zbožža — pad paroham,

bo hałodnych — biez liku, a chleba ŭžo troški.

Chto moh, toj nakarmiŭ ich i adpraviŭ z Boham,

a jany, kab sahrecca, rvali z mosta doški.


I niejak nočču rečka, jak harmata, hachnie:

ci zator, ci adliha — lod tresnuŭ la młyna,

kryha syšła — piać kozłaŭ, mostam i nie pachnie,

a za vadoj — Zarečča, nie adna radzina.


Chaty im razabrali na ahoń. Stajali

la vady: dzieci, baby, i kłunki, i kozy,

Macieicha staraja. A pa čornaj chvali

kryha jšła, i vada ŭžo zabirała łozy.


Symon z bieraha hlanuŭ. «Biada», — burknuŭ tolki,

vysiek łodku siakieraj, bo stajała ŭ lodzie,

kryknuŭ praz vadu: «Kozy zastanucca! Stolki

nie ŭviazu!» — j adpichnuŭsia. «Płata — pa zachodzie».


Dziaciej uziaŭ spačatku. Potym — sa staroju,

a taja — kryž za kryžam. Łodka skača. «Treba

siadzieć cicha, — jon kaža, — bo ŭniz hałavoju

da rakaŭ, maja maci, pojdziecie, nie ŭ nieba».


Kolki razoŭ jon płavaŭ u toj dzień chałodny?

Dzied — siem, a Rymšy — dzieviać. Usim daju viery.

Dosyć, što z taho boku nie prapaŭ nivodny,

choć u borcie ad kryhi — špara, jak z siakiery.


Pan Doŭhird, hierba Lebiedź, biekieša sa spadku,

stajaŭ la vady, kijem pakazvaŭ darohu:

«Laviej, Symon! Naprava!» — i tak da astatku;

da smierci potym bajaŭ, što jon vioŭ padmohu.


Apošnim vioz młynara — abodva ni słova.

Až na bierazie tolki toj sapnuŭ: «Symonie…» —

i zmoŭk, i znoŭ pačaŭ jon, byccam taja mova

za siem hod zaržavieła: «Tam, na tym adchonie,


u młynie lažyć dobaš, na miachach. Dziacina.

A čyj jon — nie paznaješ: stroj visić šmatkami.

Padbity dy ŭ haračcy, dryžyć, jak asina.

Sam jaho nie padniaŭ ja — kudy mnie z hadami».


Tut kryk: «Nie jedź, Symonie! Noč, łodka ledź ceła,

kryha ŭsio husciej valić, chto jon nam pry hetym?!»

Jon šparu zatknuŭ šapkaj. Ruka zadubieła,

dyk chuknuŭ. «A ad bubna — asobna, jak letam».


Adpichnuŭsia. Chvilinu bačyli šče: lezie

miž kryh. Zmrok zakryŭ. Rypnie ŭklučyna — i cicha,

lod skryhanie pa borcie — i ŭ tym mokrym sniezie

znoŭ rypnie. Niechta šepča: «Žyvie jašče, licha».


Što tam było pry młynie — toje pad kryžami.

Symon cadziŭ praz zuby: «Lohki. Adny vočy».

Dobaš bubna nie kinuŭ: abchapiŭ rukami.

Ksiondz zahadaŭ: «Zvanicie!» — kab trapiŭ unočy.


Dva sažni da ziamli ŭžo — kryha najšła bokam:

łodka treś, jak toj arech, viasło ŭziała rečka,

nahu pryciało bortam. Młynar ciažkim krokam

ulez pa pachi — z linaj. Voś i ŭsia ich sprečka.


Dobaš u ksiandza zimu lažaŭ z bubnam, z rancam.

Viasnoj z kijkom padaŭsia. Nie znajem najmiennia;

adny kazali — sas byŭ, druhija — hišpancam.

Pa-našamu znaŭ «chleba» — rešta biez značennia.


Pałki daŭ jon Symonu. Toj zirnuŭ siardzita:

buk, ni sučka. Zhnijuć ža — škada toj draŭniny.

Uklučynu z adnaje — «Ad bubna mnie myta» —

a druhuju — «na zapas» — až da damaviny.


Naha zrasłasia kryva. Kulhaŭ až da smierci,

a bolš, čym nahi, viasła škada hod za hodam:

stolki karbaŭ — pa hrošu, pa paŭ, pa try čverci —

dy j usie daŭhi Łuhoŭ pajšli ŭ Prusy z lodam.


Vyciesaŭ jon druhoje. Znoŭ za karby ŭziaŭsia —

i kožnamu, bač, pamiać adzin dałažyła.

Ludzi bačyli. Kožny tolki ŭ vus smiajaŭsia —

i nichto nie piarečyŭ. Płacili — až miła.


Kryža nie pryčapili. Nichto tam z pavieta

nie zazirnuŭ. Vaziŭ jon, jak raniej byvała,

z hałavy, z husi, z miaška — asobna manieta.

A spytajuć pra toje — havaryŭ jon mała:


«Mokra było. Dy viasła škada mnie, bo z klonu».

I pajšoŭ smalić łodku — viasna nie čakaje.

Lepš pamiatała vioska. Dzied moj až da skonu —

sam byŭ u pieršaj łodcy — nie-nie dy j zhadaje.


Pamior u post. Ksiondz pisaŭ, jak zaŭždy byvaje:

imia, viek, «pieravozčyk». A drobnieńka — zboku:

«Toj, jaki — jak mnie kaža tut kožny, chto znaje —

vaziŭ ludziej praz kryhu ŭ dvanaccatym roku».


Sionnia nichto nie vozić. Ad prystani — pali.

Na tu ž nahu, što j Symon, kryž jaho kulhaje.

Choć tuju zimu ŭ sviecie ŭžo pazabyvali,

viasnoj padapru znoŭku, pakul sił chapaje.


Spytajcie babu z cebram, kudy joj daroha,

choć nie pomnić z toj zimy ni dzion, ni imionaŭ,

i z viancieram chłapčuka, zusim šče małoha, —

i skažuć vam aboje: «A na plos Symonaŭ».


Daniił Łaźko

Зарубки на весле

Сказ старого органиста из Лугов над Неманом

Перевод с польского авторский


Дождь льёт ещё с полудня. Дров подбросьте в печку,

а вы, кум, к нам, на лавку: сказ мой — не про битву.

Корчмарь жалеет сала — еле теплит свечку, —

но я свои-то Луги знаю, как молитву.


Погост я знаю тоже: третий ряд под тыном,

стоит там крест по плечи, весь в крапиве жгучей.

Весной его я правлю, подбиваю клином,

а он к реке обратно клонится, живучий.


Лежит под ним Карпович — наш Сымон, с причала.

Не шляхтич, не военный — перевозчик был он.

И в летопись не вписан. Мало ли пропало

без записи на свете? Слушайте, как было.


С веслом тяжёлым чёлн был, чёрный, будто сажа.

На ярмарку возил он мужиков с товаром.

От батьки принял пристань, ремесло — и даже

совет, как камень, твёрдый: не возить задаром.


За грош он торговался — ни на шаг уступки.

За гуся брал отдельно, за мешок — отдельно,

а должникам он резал на весле зарубки:

к зиме их набежало сто и две, наверно.


Молчун был: слово скажет — с толком, без уловки,

а если и ворчал, то в небо, на погоду.

Он с мельником повздорил за кусок верёвки —

и семь годов друг другу не кивнули сроду.


Зато он знал свой Неман так, как ксёндз — казанье:

где мель, где корневище, брод — в сухую пору;

по шуму узнавал он ледостав заране,

а вскрытье — хоть под снегом — чуял по напору.


Двенадцатого лета войско безмятежно

шло к Вильне, в позументах, стремена — на диво.

Сапёры мост на козлах ставили — им спешно, —

а наш Сымон, без дела, крыл их в хвост и в гриву.


Как мельника когда-то, клял он Бонапарта,

да только покороче. В декабре — что хуже —

с востока шла ватага, сброд — и без штандарта,

в попонах, в бабьих шалях, синие от стужи.


Коров — в ольшаник, жито — в яму под порогом:

голодных шло без счёту; голод — пан не жалкий.

Кто мог — кормил, поил их, отпускал — да с Богом,

а те, чтоб обогреться, рвали мост на балки.


Раз ночью ухнул Неман — пушкой, показалось:

не знаю — то ль затор был, то ль теплом пригнало, —

снесло мост ледоходом, пять козлов осталось,

а за водой — Заречье, да семей немало.


Им хаты разобрали на костры. Стояли

у берега детишки, бабы, скарб и козы,

и Мацеёва-бабка. А валы вздымали

шугу, и вот вода уж забирала лозы.


Сымон с обрыва глянул. «Худо», — буркнул только,

и чёлн, во льду застывший, вырубил — лёд в клочья,

и крикнул через воду: «Коз оставьте! Столько

не увезу!» — отчалил. «Плата — ближе к ночи».


Сперва он взял детишек, после — Мацеёва:

та крестится, кивает, — лодку так и косит.

«Сидите смирно, — он ей, — а не то, без зова,

к налимам вниз да к ракам — а не к Богу в гости».


А сколько раз ходил он? Дед мой — семь, прикинул,

а Рымши — что и девять. Верю я обоим.

Довольно, что оттуда ни один не сгинул,

хоть борт ему уж льдины пробивали с боем.


Пан Довгирд, герба Лебедь, в дедовском кунтуше,

у берега стоял он с тростью, будто с плёткой:

«Левей, Сымон! Правее!» — до конца, всё глуше;

до смерти всем божился, что он правил лодкой.


Последним — мельник. Оба словно онемели.

А как пристали, тот лишь засопел: «Сымоне…» —

и смолк, и снова начал, — будто заржавели

за семь годов слова в нём: «Там, на дальнем склоне


мальчишка-барабанщик на мешках с мукою.

Дитя. А чей — не знаешь: рвань висит клоками.

Подстреленный, трясётся лихоманкой злою.

Я сам не поднял — где мне, старыми руками».


Народ: «Сымон, не надо! Ночь, а ты — в лодчишке!

Шуга валит всё гуще — кто он нам при этом?!»

Он щель заткнул шапчонкой. Руки — как ледышки,

дохнул. «А с барабана — плата, как и летом».


Отчалил. Миг недолгий с берега глядели.

Стемнело. Скрип уключин — и потом ни звука,

лёд скрежетнёт по борту, — и в сырой метели

опять скрипит. Шепнули: «Жив ещё, вот штука!»


А что там было дальше — то лежит в могиле.

Сымон цедил: «Был лёгкий», — больше не прибавил.

Мальчонка барабан свой прижимал в бессилье.

Ксёндз приказал: «Звоните!» — чтоб их звон направил.


Уж в двух саженях — льдина наскочила с ходу:

чёлн треснул, как орешек, а весло — в теченье,

и ногу сжало бортом. Мельник грузно — в воду,

по шею влез — с верёвкой. Вот и примиренье.


Зимой лежал у ксёндза — с барабаном, с ранцем;

весной ушёл, с клюкою. Имени — ни слова.

Кто звал его саксонцем, кто — так и испанцем.

По-нашему знал «хлеба», — прочее — полова.


Он палочки Сымону дал. Тот — глядь сердито:

бук, без сучка. Сгниют ведь — жаль: такие жилы!

Одну — на штырь уключный: «С барабана — мыто», —

вторую — «про запас», мол, — спрятал до могилы.


Нога срослась неладно — охромел до смерти.

Но жаль ему не ногу, а весло — до боли:

зарубок — по полушке, по грошу, по трети, —

и все долги деревни — в Пруссию, на волю.


Он вытесал другое, резал, вспоминая, —

и странно: всем по штуке память прибавляла.

Все видели. И каждый ус крутил, смекая,

и не перечил даже. Платят — как пристало.


Креста не нацепили, ни бумажной строчки.

Никто не заглянул к нам. Вёз он, как бывало,

и с носа, и с мешка он, с гуся брал — до точки.

А спросят про ту зиму — отвечал он мало:


«Из ясеня весло-то — жаль. Да мокро было».

И шёл смолить борта он — солнце пригревало.

Деревня помнит лучше. В первой лодке плыл он,

мой дед, — и всю жизнь после сказывал немало.


Он умер в пост. Ксёндз в книге пишет, как обычно:

лишь имя, «перевозчик», столько-то от роду.

А сбоку: «Тот, — от многих слышу я тут лично, —

в двенадцатом году он вёз по ледоходу».


Теперь никто не возит. Пристань — сваи с краю.

Крест, как Сымон, хромает тою же ногою,

и хоть забыл про зиму свет давно, я знаю, —

весной его подправлю, жив пока, рукою.


Спросите бабу с кадкой: «Ты куда, родная?» —

хоть той зимы не помнит — ни имён, ни звонов, —

мальчонку с вершей тоже — тот бежит, играя, —

вам скажут оба сразу: «А на плёс Сымонов».


Даниил Лазько · Туапсе, 16 ноября 2026 г.

О переводе

Оригинал — польская гавэнда «Karby na wiośle» («Зарубки на весле»): 31 четверостишие, тринадцатисложник с цезурой после седьмого слога (7+6), женские окончания обоих полустиший, перекрёстная рифмовка ABAB. Оба перевода сохраняют число строф и стихов, сюжет, характер героя, юмор и сквозные мотивы. Ни одна строфа не сокращена и не дописана.

Белорусский перевод авторский

Белорусская версия сохраняет силлабический размер оригинала: в каждом стихе тринадцать слогов и словораздел после седьмого, окончания женские, рифмовка ABAB. Главная трудность — подвижное белорусское ударение. Многие ключевые слова польского текста по-белорусски ударны на последнем слоге (вясло́, нага́, вада́, бяда́, млынара́, рука́) и не могут стоять в женской клаузуле. Поэтому почти все рифменные пары построены заново, а примерно в пятнадцати стихах цезура мужская: там, где выровнять её можно было только ценой естественного синтаксиса, предпочтение отдано живой речи.

Найденные решения: «плёс Сымонаў» вместо эллиптического польского «Szymonowe» (брод противоречил бы самому смыслу перевоза), «падмога» вместо «залогі» в похвальбе пана Доўгірда, прямая речь ксёндза «Званіце!», добаш, лежащий у ксёндза «з бубнам, з ранцам», плата «з галавы, з гусі, з мяшка», «Ад бубна мне мыта», запись «як заўжды бывае» и ссылка ксёндза на слухи «як мне кажа тут кожны, хто знае», крик общины «хто ён нам пры гэтым?!», финальная баба, которая не помнит «ні дзён, ні імёнаў», и мальчик с вянцерам.

Белорусская латиница

Латинская версия получена из кириллической по правилам классической белорусской łacinki: л перед мягкими гласными и мягким знаком — l, в остальных случаях — ł; е, ё, ю, я после согласных — ie, io, iu, ia, а после л — e, o, u, a; в начале слова, после гласных и апострофа — je, jo, ju, ja; ць, сь, зь, нь, дзь — ć, ś, ź, ń, dź; ў — ŭ; х — ch; ч, ш, ж — č, š, ž; дж — dž; г — h. Транслитерация следует нормативному кириллическому написанию и не отмечает ассимилятивную мягкость, которую нынешняя кириллическая норма не передаёт.

Русский перевод авторский

По-русски силлабический тринадцатисложник звучит невнятно, поэтому избран его силлабо-тонический аналог — шестистопный ямб с женским окончанием и закреплённой цезурой после седьмого слога. Первое полустишие — ямб с женской цезурой, второе по звучанию хореическое. Так совпадают и число слогов (7+6), и женские окончания польского образца. В двадцати двух стихах седьмой слог занимает односложное слово — почти всегда безударное служебное (он, то, лишь, мол, ведь), примыкающее к предыдущему ударному; лишь в немногих случаях («в нём», «к нам») оно может принять на себя ударение. Число слогов и место цезуры проверены во всех 124 стихах; ударения — по авторской разметке.

Имя героя передано как «Сымон», а не «Шимон»: эта форма закреплена в русской литературной традиции для белорусско-литовского крестьянина (ср. героя поэмы Якуба Коласа «Сымон-музыка», в русском переводе — «Сымон-музыкант») и даёт женскую клаузулу в финальном микротопониме «плёс Сымонов». Из белорусского перевода перенесены плёс, «ни имён, ни звонов», «кто он нам при этом?!», «Звоните!», «мыто» за барабан, плата «с носа», барабан и ранец у ксёндза, оговорка ксёндза со слов прихожан.

В русском тексте удалось вернуть то, что белорусский перевод потерял: весло снова из ясеня, восстановлена симметрия «Левей! — Правее!», пан Довгирд выведен в кунтуше и уверяет, «что он правил лодкой», верёвка из шестой строфы прямо возвращается в двадцать второй, приходская запись приобрела формулу «столько-то от роду», а тема записи появилась в строке «Креста не нацепили, ни бумажной строчки».

Что потеряно и чем возмещено

В обоих переводах польский микротопоним «Szymonowe», употреблённый без существительного, передан сочетанием с существительным — «плёс Сымонаў», «плёс Сымонов»: эллиптическая форма не встаёт в женскую клаузулу. Плёс выбран сознательно: на нём и полощут бельё, и ставят вершу.

В белорусском переводе ясень заменён клёном, польская формула «głód to pan wielki» не передана, а «skóra, kości» передано равноценной формулой истощения «адны вочы».

В русском переводе «skóra, kości» заменено сдержанным «Был лёгкий, — больше не прибавил», которое передаёт нежелание Сымона говорить, но не сам образ. Польские «три четверти» гроша стали «третью»: форма «че́тверти» даёт дактилическое окончание; ряд мелких дробных долгов при этом сохранён — полушка и есть четверть копейки. Из описания лодки ушло слово «плоская»; в приходской записи слово «людей» подразумевается, а не названо; «голод — пан не жалкий» слабее польского «głód to pan wielki». Рифмы «отдельно / наверно», «клочья / ночи», «косит / гости», «на диво / в гриву», «боли / волю» неточны — это осознанные компромиссы ради смысла и естественного синтаксиса.

О смысле и уникальности стихотворения

Гавэнда рассказывает о человеке, которого большой мир не запомнил, а родная деревня запомнила. Сымон Карпович — скупой, ворчливый и злопамятный перевозчик с Немана. Зимой 1812 года, во время отступления наполеоновских войск, он перевозит через ледоход жителей разорённого Заречья, а потом, вопреки уговорам, возвращается за раненым барабанщиком — чужим мальчиком, о котором неизвестно даже, за кого он воевал. Награды он не получает, о своём поступке молчит и до конца жизни торгуется за каждый грош.

Главная мысль проста: не каждый герой попадает в историю, записанную в книгах; некоторых хранит память людей, которым они помогли. Эта память не противопоставлена большой истории — это её человеческое измерение, то, что от 1812 года осталось в одной деревне над Неманом.

Своеобразие текста — в том, что память в нём последовательно меняет носителей. Сначала это зарубки на весле, долговая книга скупца; затем мелкая приписка ксёндза на полях метрической книги; затем рассказ деда, который ребёнком плыл в первой лодке; и наконец — одно слово. Баба с бельём и мальчишка с вершей уже не знают истории, но идут «на плёс Сымонов». Имя пережило рассказ о себе.

Второй источник силы — герой остаётся человеком, а не памятником. Подвиг не очищает его от пороков: Сымон и в лодке назначает плату «с барабана», и после всего жалеет весло больше, чем ногу. Деревня отвечает ему тем же языком — молча платит по зарубкам, к которым его память «прибавляла» по одной. Мораль возникает из поступков, а не из слов рассказчика; в тексте нет ни патриотической риторики, ни прославления войны.

Финал тих и предметен: крест на могиле хромает на ту же ногу, что и Сымон, а старый органист обещает весной подправить его, «жив пока». В этом образе есть грусть уходящих поколений, но нет отчаяния: пока кто-то выпрямляет крест и произносит имя, память жива.

Литературным ориентиром послужила поэтика Владислава Сырокомли (Людвика Кондратовича, 1823–1862) — «деревенского лирника» исторической Литвы, мастера гавэнды: свойскость, сердечность к простому человеку, мягкий юмор, меланхолия и мораль без проповеди. Произведение не подражает конкретным текстам Сырокомли; мицкевичевская балладная фантастика сознательно отодвинута. Образ Сымона Карповича, деревня Луги и описанные события вымышлены; историческим является только фон — отступление наполеоновской армии зимой 1812 года.

Daniil Lazko(Łaźko)

Napisane przez

Daniil Lazko(Łaźko)

Jestem autorem, dla którego poezja zaczyna się tam, gdzie milknie proste wyjaśnienie. Interesuje mnie romantyzm, historia Europy Wschodniej, pamięć, honor, wygnanie i ciemniejsza strona ludzkiej godności. Piszę z zamiłowaniem do rytmu, skrótu i wyrazu precyzyjnego, szukając tonu między melancholią a ironią. Bliskie są mi zarówno klasyczne tradycje literackie, jak i ich nowoczesne, żywe odczytania.

Oceń utwór

Brak ocen, bądź pierwszy!

Wspieraj Poetica.pl

Tutaj najważniejsze są słowa — bez reklam, bez hałasu, bez rozpraszaczy.

Jeśli chcesz pomóc nam pisać dalszy ciąg Poetica.pl, postaw nam kawę lub wesprzyj nas na Patronite.

Dziękujemy!

Komentarze

, aby skomentować

Brak komentarzy. Zaloguj się, aby rozpocząć dyskusję.