Wejdź do mego serca, nie zdejmuj butów i tak już w nim nieźle nabrudziłeś,
Kochanie, nie płaczę za Tobą, przecież ręce ode mnie umyłeś,
Zamknij w sercu mym okna, ostatnio zapomniałeś i jest troche chłodne,
Nie przejmuj się Skarbie, wiem że, w tych czasach to modne,
Lubisz tę ciszę prawda?Tyle o nią walczyłeś, w końcu nie bije,
Misiu oplotłeś mi życie jak wąż Boa,dzieki Tobię już od dawna nie żyję.
Poetica.pl
Aby być sobą, aby tworzyć
Napisane przez
Filip
Skromny, i lubiący krytykę :) Jestem początkującym poetą, to co piszę tworzy się pod wpływem chwili, dzięki czemu pozwala odnieść najszczersze emocje :) O Mnie : Siedemnasie wiosen i dwoje oczudo tej pory ciąge na uboczumetr siedemdziesiąd wzrostutroche na twarzy zarostuWieczny optymista kochający światprzyjaciel dla każdego, otwarty jak kwiatw glowie setki myśli pomysły na życiewszystko to chowam skrycieszukający radości, wielkiej miłościsłynący z dużej skromności...
Oceń utwór
Bardzo dobre
4.50 na 6 (2 oceny)
Komentarze
, aby skomentować
Brak komentarzy. Zaloguj się, aby rozpocząć dyskusję.