Boję się, tak bardz

Miłości z serca Twego

Boję się, aż do bólu

Rozstań i na czas powrotów

A jednak płaczę w osamotnieniu

Umieram na opustoszałym ołtarzu

Ekscytuję się dotykiem Twych warg

Tulę różaniec utkany z marzeń

By nagle odrzucić go w kąt

Całuję fotografię metafory

Gdy Nocą brakuje mi bliskości Twej

Lecz mimo to płaczę!!!

I targam słowa na wyblakłej

Papeterii wyznań...