Codzienność jak zegar tyka niezmiennie,

Minuty płyną, a czas nie gaśnie.

Poranek wita kawą w filiżance,

Słońce wschodzi, świat tonie w blasku jasnym.

Te same drogi, ślady na chodniku,

Znajome twarze, milczące spojrzenia.

Rutyna tańczy w bezsennym tańcu,

Monotonia dni w cieniu przemija.

Każdy poranek taki sam, niezmienny,

Te same kroki, te same ulice.

Praca, dom, i wieczorne westchnienia,

Marzenia skryte w szarym oparze ciszy.

Sny o przygodach, co nigdy nie nadeszły,

Tkwią w zakamarkach zmęczonego serca.

Dni mijają, nic się nie zmienia,

Codzienność płynie, bez końca, bez przerwy.

Jednak w tej ciszy jest pewna osłoda,

Spokój, co płynie z przewidywalności.

Kryje się piękno, choć często ukryte.

W prostocie chwili, w blasku codzienności,

Monotonia dni, jak refren w piosence,

Choć bywa ciężka, niesie w sobie lekkość.

I w tej prostocie, w zwyczajnym rytmie,

Można odnaleźć sens, zmieniony w codzienności.