W cieniu drzewa w ciszy nocy i bezruchu

mknie niepozorna myśl i jakże płocha

jeszcze nie ten wspaniały może pomysł

nie koncepcja co to ją trzeba realizować

przez otwarte na oścież okno obserwuję

jak czai się obrasta do potęgi powagi

jeszcze jej nie wpuszczam niech dojrzewa

niech wybrzmi i nocną rozwieje ciszę 

czuję jak zbliża się potajemnie jak kot

widzę już te błyski co rozjaśniają jaźń

nie muszę jej zapraszać ona już tu jest

i z tym jej oczekiwaniem patrzy na mnie

czy przyjmę ją i nakarmię swoją uwagą

oddam jej cząstkę z siebie własnej energii

by mogła zapanoszyć się już na dobre

i zostać na zawsze lub tylko na dłużej 

kto wie co przynieść może dobro czy zło

na planie życia już myśli jest tak wiele

inne rozwiał swawolnie wiatr historii

a inne nadal czekają cierpliwe na redzie

19.2026 r. godz. 14:31

Elizabeth