W cieniu drzewa w ciszy nocy i bezruchu

mknie niepozorna myśl i jakże płocha

jeszcze nie ten wspaniały może pomysł

nie koncepcja co to ją trzeba realizować

*

przez otwarte na oścież okno obserwuję

jak czai się obrasta do potęgi powagi

jeszcze jej nie wpuszczam niech dojrzewa

niech wybrzmi i nocną ciszę rozwieje  

*

czuję jak zbliża się potajemnie jak kot

widzę już te błyski co rozjaśniają jaźń

nie muszę jej zapraszać ona już tu jest

i z tym jej oczekiwaniem na mnie patrzy

*

czy przyjmę ją i nakarmię swoją uwagą

oddam jej cząstkę z siebie własnej energii

by mogła zapanoszyć się już na dobre

i zostać na zawsze lub tylko nieco na dłużej

*

kto wie co przynieść może dobro czy zło

na planie życia już myśli jest tak wiele

inne rozwiał swawolnie historii wiatr  

a inne nadal czekają cierpliwe na redzie

*

19.2026 r. godz. 14:31

Elizabeth