Nocny ból nie ma twarzy, ma za to cierpliwość tkacza.
Zamiast snu snuje w mojej głowie gęstą sieć, w której więźnie każda jasna myśl.
Chcę krzyczeć, chcę prosić o ratunek, ale język drętwieje -słowa wypadają mi z rąk i gubią się gdzieś pod łóżkiem w mroku.
Zostaję tylko splątany kłębek lęku i pulsowanie, które wolno odlicza godziny do świtu.
E Lena
