spotkali się nagle

na nieznanego skraju

słów co nie poznali

uczyli się nawzajem

Ona bała się zmian

choć tak nieulękła

on tylko się bał...

tego że zbyt piękna

nauczyli się mówić

ujrzeli swe twarze

kiedy ufność zakwitła

próbowali marzyć

nabrała odwagi

i znów była damą

a on zbroję przyodział

choć miecz połamany

odszedł (choć tylko na chwilę)

powiedział Jej "wybacz"

bo nie chciał na siebie 

swej Damy skazywać

kiedy znów się spotkali

znów odeszła Ona

on próbował pójść za Nią

ale nie dogonił

wypatrują się dzisiaj

i chociaż są blisko

nie widzą już twarzy

...strach już przyćmił wszystko

choć widują się z dala

choć on woła do Niej

...rozdzwoniły sie znowu

samotności dzwony