Nie odznaczajmy polskimi orderami,

Tych którzy katom przodków naszych,

Uniżone oddają dziś pokłony,

Olbrzymie stawiając im pomniki.

I tych którzy plują nam w twarz,

Zwyrodnialców wynosząc na piedestał

I z haniebnego zakłamywania historii kart,

Czynią podły swój zwyczaj.

I nie szczędząc swych hołdów,

Bandom rabusiów i nikczemników,

Prawa odmawiają do godnego pochówku

Bestialsko zamordowanemu dziecięciu…

Niech przepiękne polskie ordery

Przenigdy nie zdobią piersi,

Ludzi cynicznych i podłych

Zapamiętałych w swej dwulicowości,

Którzy przyjmując naszą pomoc,

Z wyrachowania niekiedy nam przytakując,

Zarazem jawnie oddają honor,

Przodków naszych bezlitosnym mordercom,

Którzy fladze biało-czerwonej,

Jawnie okazując pogardę,

Czerwono-czarną zarazem czczą szmatę,

O pomordowanych Polakach plugawiąc pamięć…

A gdy jedynie pogardą,

Fałszywi przyjaciele nam odpłacą,

Pobiegnijmy zaraz swą myślą,

Ku polskim odwiecznym prawdom,

Że nie ma rzeczy cenniejszej,

Niż ojczystej historii umiłowanie,

Prawdziwym jest ona nam skarbem,

Dziś i przez stulecia kolejne!…

- Wiersz napisany dla uczczenia odebrania Orderu Orła Białego Wołodymyrowi Zełenskiemu.