Dzień za dniem, czas ciągle ucieka

                  wciąż wpatrzony w okno marzy tej Jedynej

                  co mu Pisana była w tych Pradawnych Wiekach

 

                  Czyżby to Ta była, za której oczami i

                  włosami złotymi wciąż wzdycha stęskniony

                  ochotę do wszystkiego zatraciwszy całą

                  w żałości swej mizernej wciąż nie utulony

 

                  O Stworzycielu, w tych Pradawnych Wiekach

                  ziemię uczyniwszy wraz z jej przymiotami

                  jarzmem miłościś obarczył człowieka

                  Ale czyśmy winni nie jesteśmy sami?