I gdy zapadnie ciemnosć,

w ogień zeskoczy zdumienie i siła,

pragnień tysiące w świateł pacierzach

Zaklęta chwila.

Rozsądek klęka u stóp świątyni

i żebrze do tchu żrenicy.

nie wiedziieć czemu ktoś głośno woła,

śpiewnie się uczy ciszy.

Migoczą nerwy w pomiętej koszuli,

zastygła ostatnia ulica.

w powątpiewaniu jest wiele siły

po katach błyszczy się tajemnica.

Nagość po środku pewności siebie,

niechęć i magnez w jedno zaklęcie.

czas, który mknie po dachach życia

i otępienie...