Często patrzymy szczerze w lustro i nie poznajemy samych siebie. Rozczarowani sobą, życiem i światem w zasadzie nie oczekujemy już niczego. Mieliśmy szanse, okazje, czasem farta. Rozstaliśmy z niczym, nie o to chodziło? Ale czy szczęścia trzeba szukać, gdy ono zawsze w nas było? Tak trudno było dać mu przyzwolenie, by dotknęło w każdej chwili życia? Nie trzeba stawiać murów i przeszkód, raczej je burzyć i ku wolności wzlecieć. Refleksyjny wiersz Jerzy, zatrzymujesz nim na dłużej. Życie się zmienia, świat się zmienia i my się zmieniamy. Tylko historii nie zmienimy. Problem jest w nadążaniu za pędem, przyśpieszeniem tzw. rozwoju cywilizacji, z którym sobie coraz mniej z wiekiem radzimy. Jednak do czego zmierzamy w nim jako ludzkość? Pozostaje problem jednostki. Jemu pozostaje tylko Bóg i to jest właściwy kierunek. Pozdrawiam pięknie ;-)