Poszukiwanie i odkrywanie nowych sensów, tworzy zamknięty schemat myślowy. w wyniku czego naginają się ramy dopowiedzeń. wobec tego w jaki sposób postrzeganie rzeczywistości, zdarzeń i okoliczności prezentuje niepodważalne wartości?

Jacek Grabowski szuka nowych rozwiązań, ubiera świat w metafory, dąży do zrozumienia siebie i świata, który go tworzy. niejednokrotnie w wierszach pojawia się motyw "realizmu jutra". na przekór swiatu usilnie stara się zaznaczyć swoje - ja-.

"...mysl

w pogoni której

szukamy tego co nieuniknione

aby znaleźć to

co zapisane jest

w ludzkim przeznaczeniu (...)"

Czasami jednak nawarstwienie metafor zaciera sens wypowiedzi, w natłoku myśli gubi się obraz. Mimo to autor wciąż dojrzewa, skrupulatnie zbiera słowa, ujmuje wyważoną, aczkolwiek niejednoznaczną treścią przekazu

"drewniane myśli

płoną spojrzeniem (...)"

W tomiku " Sam wśród milionów" widzimy jak poeta obserwuje i konsekwentnie buduje w wersach swój własny świat, pełen emocji i spostrzeżeń, na zasadzie kontrastu i dysharmonii konstruuje nowy obraz.

"(...)zagubiony bez prawa do mapy (...)"

Niejednokrotnie potęguje go poprzez stopniowanie uczuć. To doświadczenie staje się punktem odniesienia, współrzędną do odkrywania przemyśleń. Grabowski nakreśla świat nie  do końca doskonały, pełen sprzeczności, samotnego podążania przez codzienność. Samotność rodzi bunt- niezgodęę na samo-egzystencję. Rodzą się jakże oczywiste pytania, wreszcie paradoks - " wyobrażenie pięknego świata". Podmiot liryczny "uparcie dążąc do ideału" poszukuje namiastki szczęścia, utraconej w codziennym trwaniu. Pragnie akceptacji, zrozumienia, wsparcia. Niezaprzeczalnie jednak stara się zapisać w nim, twierdzi, że:

" (...) realizm jutra

jest nieosiągalny

dla zaduszonego sumienia (...)".

Prezentowane motywy, wielokrotne znaczenie słów to kontrapunkt, odniesienie i dopełnienie tego, czego nie można powiedzieć do końca. Pozostaje nam przestrzeń do wnikliwej analizy przedstawianego przez autora świata.

Niewątpliwie tomik należy do liryki zamyślenia, refleksji, dojrzewającego do życia obserwatora ludzi.

" już czas zamknąć myśli

w drewnianej szkatułce

przed utratą tego co w słowach

byłoby niezrozumiałe dla tych

co żyją tylko po to aby żyć"