ODWET

Tyka odwieczna klepsydra,

Ziarnami boleści czas zapełniając.

Nie stanie, nie zwolni, nie cofnie nurtu zdarzeń,

Spychając naiwnych ze ścieżki ich marzeń.

W dwóch stożkach zamknięta istota wszechświata,

Jak sąd ostateczny nieczuła i głucha,

Kurz bytów przelewa z było do będzie,

Tworząc teraz na szklanym przesmyku zakręcie.

Gniewny i próżny młot chwytam w dłonie,

Rychłej stanu rzeczy zmiany obiecując,

Opuszczam w dół trzon dębowy rąk niepewności maskując drżenia,

Szkło tryska milionem okruchów…i nic się nie zmienia…

GRAHAMOZA