Patrze na nieboTam pomarańczowe słóńceKtóre tonie w morzu...Wszystko takie tajemnicze,Jakby nie z tego świata...Patrze niespokojnie,Widać już tylko skrawek słóńca:Reszta już w morzu...To piękny i zarazem straszny widok...Nagle...Słóńce zaszło...I ciemność na niebio zstąpiła...Na zawsze...Na wieki...Nieprzenikniona.
Poetica.pl
Aby być sobą, aby tworzyć
Napisane przez
Basia
Jestem jaka jestem - szczera, wesoła, tajemnicza, spokojna i niespokojna - prawdziwa. Jeśli ktoś chce poznać - zapraszam do rozmowy ;))
Oceń utwór
Przeciętne
3.00 na 6 (1 ocena)
Komentarze
, aby skomentować
Brak komentarzy. Zaloguj się, aby rozpocząć dyskusję.