Przegryzam papierosowy dym

jak najlepszą słodycz.

Dłonie szare,

pomarszczone życiem,

opadają na fotel.

A ciało,

niewzruszone,

pamięta chwile,

które kryły się

cierpieniem.

Tylko w sercu

rozkosz

rozgościła się pamięcią.

Tylko ono jeszcze

słońcem świeci

po kątach,

okryte ciepłem,

które rozgrzewa

skruszałą posturę.

I choć ciało

powoli cichnie,

serce wciąż pamięta

to, co kiedyś

potrafiło płonąć.