Pewnej nocy, przy księżyca pełni

może, marzenie człowieka się spełni.

Marzył On o spokoju , chciał spokojnego życia,

Lecz dostał  coś w stylu daru- przekleństwa od życia.

Bo wiem co kwartał, tuż po północy

Koszmarny sen, budził go w nocy.

Ze snu pamiętał -piękną istotę na skraju lasu,

Co było potem?  Zapomniał?

Nie, Zapamiętał...

Istota ze snu mu nakazała- Swym barwnym głosem zaszeptała...

,,Przyjdź tu gdzie czas się zatrzyma- Los swój dojrzysz swymi oczyma".

Poszedł, na polanę w śród lasu szumu.

Czekał, ciemnej nocy i doglądał cudu.

Czekał bo miał dosyć.

Czekał nie ustannie

Czekał, bo wiedział że i tak go dopadnie

I w końcu dostrzegł, z ciemności postać się wyłoniła

Tak to- ta sama, co ze snu go zbudziła.

Stanęła w miejscu,poprosiła

By wstał i podszedł mimo woli bo reszte życia spędzi w niewoli .

Wstał i poszedł , na sam środek pola

Czuł strach, lecz twardo stawił mu czoła.

Staną w milczeniu - Bez ruchu

We mgle - Po kolana

Nagle upadł , na nogach pojawiła się - Krwawa rana

Podeszła do niego, chwyciła za ramie

,,Teraz Twoją dusze, od ciała odłamie"

Przez życie zawsze swoją drogą podążałeś

Dziś bez swej duszy ze mną zostaniesz

Otwarła się ziemia - ogniem żywym płonąc

Tak jak podmuch smoka- który zechciął zionąć

Podmuch wiatru, zerwał krzewy - wyrywał las

Dosięgły go ostrza drzewa

Rzekła - Tak trzeba

Serce jego przeszyły strzały

Poczuł sie- jakby ospały

Upadł we mgłę- zniknął w ciemności

Zabrała go tej nocy , w krainę nicości

Od tej pory kolejnego szuka

Któremu, pisane- by pole odszukać.

Zabierze go ze sobą, w dniu wiecznej męki

By go posiąść, w mrocznej piekła czeluści.

By królował, u boku jej-W dniu wiecznej udreki.

Do póki grzechu mu nie odpusci...