Jak płonący feniks,zamienia sie w żar
i z niego powstaje.
Jak rozchodzący się płomień po Jego ciele,
którego potok wody nie uspokoi.
Niczym każde z osobna Jego pióro zarzące się
i spadające w postaci prochu w dół.
feniks jak miłość,która umiera i rodzi się na nowo
gdy rozkwita nie jest w stanie nic jej zniszczyć
gdy przekwita, nic nie jest w stanie jej odbudować