Uderzył grom,

płonie polana

cała we krwi

od życia oderwana.

Jak dziecko od piersi

siłą odebrane

płacze ziemia,

bo traci polane.

Patrzą zwierzęta,

patrzą też ludzie,

deszczu nie widać

wciąż marzą o cudzie.

I tak dopala

się resztka polany.

Burze już przeszła,

nie patrząc na rany.