Kiedyś nie widziałam świata bez Ciebie,
nie wyobrażałam sobie, że kiedykolwiek odnajdę się bez Ciebie.
Kiedy świat Ci się walił, ja byłam i słuchałam.
Gdzie byłeś, kiedy to ja Cię potrzebowałam?
Czy kiedykolwiek słuchałeś tego, co do Ciebie mówiłam?
Czy w ogóle Cię obchodziłam?
Gdy chciałam powiedzieć, co w sercu noszę,
Ty zagłuszałeś mnie, opowiadając o sobie.
Nie liczyłeś się z tym, co czuję.
Zrozumiałeś, że źle robiłeś, i w jednej chwili zniknąłeś,
tak jakbyśmy nigdy dla siebie nie byli.
Zostałam sama ze światem, którego sobie nie wyobrażałam,
bo życia bez nas nie znałam.
Pojawiłeś się znowu,
kiedy już do życia bez Ciebie się przekonałam.
Wróciłeś odmieniony, jakbym nigdy takiego Cię nie znała.
Potrafiłeś słuchać, rozmawiać i pytać, co u mnie.
Potrafiliśmy rozmawiać nie tylko o Tobie, ale też o mnie.
Lecz znowu pojawiła się ona — ta, którą już znałam.
Ta, przez którą tyle łez wylałam
i przed którą już Cię ratowałam.
Znowu zaczęła Cię zabierać i zmieniać.
Codziennie coraz bardziej traciłam mój ideał.
Ona miała coś, czego ja nie mogłam Ci dać.
To uzależnienie, które dawało Ci chwilę zapomnienia.
Nie wiedziałeś, jak wysoka będzie jego cena.
Myślałam, że po cichu wali Ci się świat.
Traciłam nadzieję i szansę na lepszy znak.
Więc klękałam przed Bogiem, nie wiedząc, co robić.
Chciałam, żeby to On pomógł Ci się na nowo odrodzić.
Każdej nocy powtarzałam te same błagania,
a budząc się rano, bałam się, że straciłam Cię bez pożegnania.
Aż w końcu dotarło do mnie, jak naprawdę wygląda Twój świat.
Ja wzywałam Boga, gdy Ty bawiłeś się w najlepsze,
gubiąc za sobą całe swoje szczęście.
Nie patrzyłeś, dokąd prowadzi Cię ta droga,
tracąc wszystko dookoła.
Ja przestałam wierzyć w Ciebie,
tracąc jakąkolwiek nadzieję.
Zaczęłam żyć na nowo, bez Twojego słowa obok.
Nie wiedziałam, że będziesz chciał wrócić.
A mi w końcu udało się od Ciebie uciec.
A teraz, kiedy Ciebie nie ma,
to ja jestem spokojniejsza.
Żyjemy oddzielnie i to życie jest dla nas
po prostu łatwiejsze.
Wszystko zniknęło,
a pomiędzy nami zostało zwykłe „siema”.