Czekał na bukiet zwiędłych słów

pożółkłą wiązankę komplementów

zielony uśmiech

co jak los

zawsze kopie od tyłu

na martwego ptaszka radości

w chłodnym milczeniu dwóch dłoni

na nieprzyjaciela

który zawsze na wyciągnięcie oczu

na święty spokój

głuchy telefon

przeciągłą ciszę

w pustelni zatrzaśniętego serca

na myśl nie do pary

co szarpie spokój nieba

jedną kropelkę smutku

na pustyni nieużywanych policzków

Przyszedł przyjaciel

z kruchym listkiem miłości

połamał opłatek serca

został na zawsze